Ontmoeting met Heleen van Royen

Afgelopen zaterdag heb ik de film ‘Het doet zo zeer’ van Heleen van Royen gezien in het Maastrichtse Lumière theater. Een prachtig, pijnlijk maar ook af en toe grappig document over haar moeder die de diagnose beginnende dementie heeft gekregen. Het schrijnde en het schuurde, een traan werd her en der afgewisseld door een bevrijdende lach. Een integere en eerlijke film die laat zien dat er zelfs in zo’n situatie nog hoop en positiviteit blijven bestaan.

Heleen van Royen was na afloop in de zaal aanwezig om antwoord te geven op vragen uit het publiek. Omdat ik vooraf vermoedde dat ik veel zou herkennen over wat ik had meegemaakt met mijn vader (die niet geestelijk, maar lichamelijk aftakelde in zijn laatste levensjaren), had ik besloten om een gesigneerd exemplaar mee te nemen van mijn boek ‘Het jaar van de uil’.

Toen de vraag-en antwoordsessie ten einde liep, heb ik van die gelegenheid gebruik gemaakt om Heleen mijn boek te overhandigen omdat ik van veel lezers hoor dat het ze kracht, troost en hoop biedt.

Of ze het echt gaat lezen weet ik niet (ze zei van wel), maar heel even was er een connectie en dat is al mooi genoeg.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

If you agree to these terms, please click here.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.