Reviews lezing Pluk de Ochtend Wintereditie

Lees hier wat een aantal deelnemers van de Pluk de Ochtend Wintereditie d.d. 15 februari 2019 vonden van Pascale’s lezing,  haar ‘reis van het hoofd naar het hart’:

‘Ik heb met een mengeling van verwondering en ontroering naar jouw verhaal geluisterd. Door jouw rustige, oprechte manier van vertellen werd ik volledig meegenomen op jouw reis die je gemaakt hebt en nog steeds aan het maken bent. Open, eerlijk en vooral authentiek. Een bijzonder inspirerend verhaal! Dank je wel daarvoor!’ – Anique Staal, mindulness coach bij Belle Vie

‘Een verhaal dat opbouwt in spanning. Je voelt aan je water dat het moment gaat komen dat die uil daar zal zitten. Of toch niet denk je op een gegeven moment. Als dan toch blijkt dat hij daar zit, als een wonder, dan word je stil. Ik voelde in mijn hele lijf een vibratie, een vreemde energie, innerlijk stil zijn. Het zet alles in perspectief en je beseft hoe weinig we weten van al het ‘onzichtbare’ om ons heen. Ik heb de dagen erna veel aan dat moment teruggedacht en heb mijn dagen bewuster geleefd. Kopje koffie in de zon, zonder prikkels, maar genietend van de natuur en de energie om mij heen. Dankjewel Pascale; jouw verhaal gaf een boost aan mijn bewustzijn, persoonlijk leiderschap, mijn mooiste leven leiden en bewust de ‘onzichtbare krachten’ zijn werk voor mij laten doen.’ – Herma Westenberg, marketeer, eigenaar van Merk je Merk

‘Wat mij persoonlijk raakt aan het verhaal van Pascale is dat het recht uit het hart komt. Ze weet de essentie van het leven, de transformatie-processen waarin we bewegen, uit te leggen middels haar eigen ervaring. Hoe krachtig kun je het hebben, het resultaat van eigen ervaring is wat telt, wat raakt en mag raken? Keer op keer. Tijdens de laatste ontmoeting met Pascale gaf ze een ‘Pluk-de-ochtend’ lezing voor een groep van 25 bijzondere mensen en opnieuw hoorde ik de verwondering in haar stem. Het leven is geen geplaveid pad maar een ontdekking vanuit de kern van jou als uniek mens. Dankjewel Pascale voor het delen van jouw inspirerende verhaal en dat je nog vele mensen mag raken met jouw krachtig eigen-verhaal!’ – Anita Verstappen, vitaliteitsexpert & bedrijfscoach, oprichter van PreventiVIO en eigenaar van Puur en Balans

Ook eens zin om een lezing van Pascale bij te wonen? Hou dan de agenda in de gaten!

Dag des niet oordeels (1)

Een jaar of zes geleden (voor ingewijden: in mijn periode vóór de uil) lees ik ergens dat mensen standaard zo zijn geprogrammeerd dat ze zich bewust of onbewust altijd met anderen (willen) vergelijken en dan meteen hun oordeel – positief of negatief – vellen.  Denk bijvoorbeeld maar eens aan al die onderzoeken die zouden uitwijzen dat we binnen twee (!) tot maximaal dertig seconden na een eerste ontmoeting onze indruk al klaar hebben. Stereotypen worden zelfs al in milliseconden geactiveerd.

Toen ik dit tot me door liet dringen was mijn eerste gedachte: Dat doe ik niet. Maar onmiddellijk hierna hoorde ik dat irritante innerlijke stemmetje vragen: ‘Of toch wel?’ Ik besloot er eens op te gaan letten. Vierentwintig uur later was ik me niet alleen rot geschrokken, maar was ik ook een illusie armer: ik deed niets anders.

Tijdens mijn proefperiode betrapte ik me er namelijk op dat ik inderdaad de hele dag alles en iedereen be- en soms zelfs ook véroordeelde. Vanaf het moment dat ik mijn ogen open deed totdat ik naar bed ging, nam ik iedereen voortdurend stilzwijgend, hardop of – in het ergste geval – luidkeels (zij het buiten gehoorsafstand) de maat. Ik veroordeelde mensen omdat ze er net iets anders dan anders uitzagen, hele andere dingen leuk vonden om te doen dan ik of zich publiekelijk anders gedroegen dan ik. Of ik het nu wilde of niet, op de een of andere manier viel het me op, keek ik ernaar en dacht of zei er dan het mijne van.

De ontdekking dat ik in de praktijk lang niet zo tolerant bleek te zijn als ik dacht bracht destijds bij mij een schok teweeg, temeer omdat ik oprecht van mening was (en nog steeds ben) dat je iedereen in zijn of haar waarde moet laten en niemand het verdient te worden buitengesloten.

Gewapend met de wijsheid dat je alleen datgene kunt veranderen waar je je van bewust bent, startte ik een zoektocht ter beantwoording van de vraag hoe dit in godsnaam mogelijk was. Mijn onderzoek leverde al snel een even eenvoudig als ontluisterend antwoord op: mensen zitten nu eenmaal zo in elkaar. We willen altijd graag ergens bij horen. Bij een bepaalde familie, sportclub, fanfare, vrijwilligersverband, vriendengroep, stadsdeel, geloof, seksuele geaardheid, nationaliteit of werkkring horen biedt een gevoel van geborgenheid, zekerheid en verbinding. Dat dit zelfs in negatieve zin zo werkt, bewijst de hele gangcultuur.

Het gevoel ergens echt deel van uit te maken raakt dus kennelijk een snaar die we allemaal hebben en waarnaar we altijd (onbewust) op zoek zijn. Het tragische is echter dat juist als we stevig in zo’n groepje zijn genesteld, we eerder geneigd zijn ons te gaan afzetten tegen iedereen die níet bij ons groepje hoort. Vanuit ons veilige collectief lopen we het risico een superioriteitsgevoel te krijgen en gaan we vergelijken en be- of veroordelen tot we een ons wegen. Dit leidt uiteindelijk tot een wij-zij gevoel. Als dit laatste de overhand krijgt, is de verbinding met alle anderen die buiten de groep vallen ver te zoeken.

Nadat ik was bekomen van de eerste schrik besloot ik dat ik zo snel mogelijk van mijn automatisch be- en veroordelingsgedrag af wilde. Zodoende ging ik me verder verdiepen in deze materie.

En toen werd het pas echt interessant.

 

Lees volgende week deel 2!

Gunfactor

Als je in Nederland je kop boven het maaiveld uitsteekt, zijn er maar al te veel gegadigden die hem met liefde terug willen duwen waar die vandaan kwam. Ik vind dit een fascinerend fenomeen. Waar komt dit gevoel om anderen hun succes te misgunnen toch vandaan?

Als eerste denk ik dat dit komt omdat wij het land zijn van ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Met andere woorden: blijf vooral braaf in je hok en verroer je niet. En ga zéker niet buiten de gebaande paden, want er is een heel legioen dat dit niet kan uitstaan en je maar al te graag terughaalt en neersabelt. Want mensen die zichzelf klein houden, willen liefst dat iedereen om hen heen hetzelfde doet zodat ze niet het idee hebben dat ze achterop raken.

Al lezende in de meest uiteenlopende boeken duikt er al snel een tweede mogelijke reden op: als mensen anderen niets gunnen is dit vanuit het diepgewortelde idee dat er ‘niet genoeg is voor iedereen’. Bezien vanuit een economisch perspectief, dat uitgaat van het principe van ‘schaarste’, is dit standpunt alleszins begrijpelijk. Er is nu eenmaal geen onbeperkte markt voor dezelfde soort producten of diensten dus wordt de concurrentie hevig. Dit stimuleert het ‘ieder voor zich’ gevoel, hetgeen ertoe leidt dat men geen kennis en ervaring wil delen met anderen, zich bedient van ‘ellebogenwerk’ en er in het uiterste geval zelfs niet voor terugdeinst om anderen rücksichtslos van de carrièreladder te duwen als dat zo uitkomt op de weg omhoog.

In het Westen is dit ‘schaarsteprincipe’ zo ingebakken in onze cultuur, dat we er niet bij stilstaan dat men op vele plekken elders in de wereld – met name in de Oosterse beschavingen – juist het principe van overvloed aanhangt. Zoals het woord al zegt gaat deze tegenhanger van ons schaarstebegrip ervan uit dat er altijd meer dan genoeg is voor iedereen, dit tegen de achtergrond van de overtuiging dat alles en iedereen met elkaar verbonden is in een veld vol oneindige mogelijkheden. Het vergt niet veel inlevingsvermogen om je voor te stellen dat afgunst dan veel minder kans krijgt om zijn onsympathieke kop op te steken.

De mooiste omschrijving van afgunst of jaloezie trof ik eens aan in een Happinez Scheurkalender: ‘Jaloezie betekent dat je je geluk laat afhangen van het geluk of ongeluk van een ander, maar dan in omgekeerde zin; het maakt jou gelukkig als de ander ongelukkig is, verdrietig als de ander gelukkig is.’ Als ik deze definitie zwart op wit lees, wordt de lelijkheid van dit gevoel extra benadrukt. Want hoe diep moet je vallen om gelukkig te worden door andermans ongeluk?

‘Voor het omgekeerde: gelukkig zijn om andermans geluk, hebben de boeddhisten een woord: mudita. Wij hebben dat niet en ook de andere westerse talen niet. We kennen wel vervangende schaamte, maar geen vervangende blijdschap. Dat geeft te denken’, lees ik verder. Ik ben het hiermee roerend eens.

Gelukkig zijn om andermans geluk. Hoe mooi zou het zijn als ook wij in onze westerse competitieve samenlevingen dit gevoel zouden kunnen internaliseren? Ik weet zeker dat de wereld er dan een stuk mooier uit zou zien. Niet alleen voor degenen die iets moois hebben of meemaken en daar gelukkig van worden. Maar eveneens voor degenen die deze ‘gelukkigen’ aanmoedigen en hen dit geluk van ganser harte gunnen. Oprechte ‘aanmoedigers’ zullen zelf ook positieve gevoelens ervaren omdat ze iets goeds doen. Bovendien delen ze zo in andermans gevoel van succes en blijdschap en dragen dit op hun beurt uit, zodat delen vermenigvuldigen wordt. Gevoelens van afgunst kosten daarentegen alleen maar negatieve energie dankzij alle bijbehorende boosheid, angst en frustraties.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over de consequenties voor je gezondheid. Uit onderzoek blijkt dat optimisten gemiddeld zeven jaar langer leven dan pessimisten en dat mensen die regelmatig positieve gedachten en gevoelens ervaren een veel kleinere kans hebben om te overlijden aan hart- en vaatziekten dan mensen die gevoelens als haat en vijandigheid koesteren. Een harde opstelling naar anderen blijkt letterlijk te leiden tot (ver)harde (slag)aderen.

Herken je iets van je afgunstige zelf in dit verhaal, weet dan dat het nooit te laat is om het over een andere boeg te gooien. De eerstvolgende keer dat je een succesverhaal van iemand anders hoort, probeer je dan in die ander te verplaatsen en je blij te voelen voor die ander. Je krijgt namelijk altijd terug wat je geeft.

Lang leve de gunfactor!

Radicaal Integraal!

De geest is uit de fles. Preventie en integralere gezondheidszorg zijn here to stay. Zo is het Nationaal Preventieakkoord gericht opterugdringing van roken, problematisch alcoholgebruik en overgewicht. De gecombineerde leefstijlinterventie (GLI), nieuw in de basisverzekering, bevordert de gezondheid van volwassenen met overgewicht door het aanleren vangezonde eet-, slaap- en beweeggewoontes en het adviseren inzake stressvermindering.

Ook zijn er steeds meer dokters die de positieve effecten van leefstijl op (chronische) ziektebeelden uitdragen. In 2016 richtte huisarts Tamara de Weijer de Vereniging Arts en Voeding op omdat uit onderzoek van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport bleek dat de geneeskundeopleiding – in het gunstigste geval – slechts anderhalve week voedingsles aanbiedt. De Weijer in Medisch Contact: ‘Patiënten kunnen zichzelf beter maken (…). Ziekten die ontstaan door leefstijl moet je ook behandelen met leefstijl. We laten de eeuw van de medicijnen achter ons en gaan nu de eeuw van de leefstijl in.’

Veelbelovend is dat het Raamplan Artsopleiding 2019 van de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra de rol van de dokter als ‘gezondheidsbevorderaar’ opneemt als competentie. Bovendien besteden enkele medische faculteiten inmiddels meer aandacht aan voeding en leefstijl.

Ik zou echter nog een stap verder willen gaan en het onderwerp ‘geestkracht’ willen toevoegen aan dit rijtje. Het placebo-effect – geloof in de werking van een neppil, nepbehandeling of nepoperatie leidt tot vermindering van medische klachten of zelfs tot genezing – toont immers overtuigend aan dat de geest het lichaam kan helen. Sterker nog, ik heb zelf ervaren dat je je eigen placebo kunt zijn zodat je die suikerpil, fake ingreep of (in mijn geval) morfine na een operatie niet eens nodig hebt om gezondheidswinst te boeken. Dat vereist weliswaar een scherpe focus en de nodige training, maar in principe kan iedereen dit leren door het toepassen van meditatie, affirmatie en visualisatie.

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat visualisatie, het in de geest zo levendig mogelijk oproepen van bepaalde beelden, een positieve invloed kan hebben op gezondheid, bijvoorbeeld bij kanker, copd, astma en herstel na plaatsing van een kunstknie. Mensen die visualiseren dat hun immuuncellen toenemen en kankercellen worden uitgeschakeld hebben vaker een beter immuunsysteem met meer tumorvernietigende cellen dan degenen die dit niet doen. Ook rapporteren ze een hogere levenskwaliteit, een factor die wordt gelinkt aan een betere overlevingskans. Visualisatie leidt bovendien tot minder pijn(beleving), lagere niveaus van stresshormonen en zelfs tot fysieke veranderingen in de hersenen door neuroplasticiteit, het aanpassingsvermogen van het brein. Bij sporters en mensen die herstellen van een beroerte is aangetoond dat visualisatie een biologische verandering veroorzaakt op die lichaamsplek waarop hun focus specifiek was gericht.

Ook zorgt visualisatie voor de aanmaak van bepaalde hormonen. Als iemand liefdevolle beelden oproept, produceert het lichaam bijvoorbeeld oxytocine (knuffelhormoon). Daardoor daalt de bloeddruk en ontstaat een positief effect op onze spijsvertering en wondgenezing.

Onze verbeeldingskracht heeft zo’n grote lichamelijke effecten omdat onze hersenen (vrijwel) geen verschil kunnen maken tussen een echte gebeurtenis en een die wij ons slechts levendig voorstellen. Visualisatie kan er dus voor zorgen dat ons brein precies de juiste chemische stoffen produceert die op hun beurt weer specifieke genen ‘aanzetten’ die van invloed zijn op gezondheid en herstel, terwijl andere genen (die ziekte veroorzaken) worden ‘uitgezet’.

Nu geloof een placebo-effect heeft en visualisatie aantoonbaar ons immuunsysteem activeert en zodoende ons lichaam kan helpen genezen van ziekte en verwondingen, kan een zichzelf respecterende integrale gezondheidszorg niet zonder deze instrumenten, die ook nog eens veilig én gratis zijn.

Een synthese van reguliere gezondheidszorg, leefstijl en geestkracht – desgewenst aangevuld met aantoonbaar effectieve en betrouwbare alternatieve therapieën – is daarom de beste optie voor onze gezondheid.

Radicaal integraal!

Een iets andere versie van deze blog is op 15 januari 2019 gepubliceerd in De Limburger in de rubriek ‘Het Betoog’ met de titel: ‘De helende kracht van de geest’.

Naschrift redactie: een oplettende lezer meldde dat het profiel van de arts als gezondheidsbevorderaar reeds werd vastgelegd in het Raamplan Artsopleiding 2009. Bij controle blijkt dit inderdaad het geval te zijn. Medische studenten worden ook op dit onderdeel getoetst. De informatie dat ‘het Raamplan Artsopleiding 2019 van de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra de rol van de dokter als ‘gezondheidsbevorderaar’ opneemt als competentie’ werd door mij gehaald uit een artikel in MedischContact.nl, getiteld ‘Voeding als medicijn. Pillen of paprika’ van Eva Nyst d.d. 29 juni 2017.

Meditatie: kwali-tijd voor jezelf (2)

Toen ik jaren geleden ben begonnen met mediteren kwam mijn geest eindelijk tot rust. Ik realiseerde me dat het in mijn altijd drukke wereld een ongekende luxe is om ongestoord te kunnen zitten, om eens stil te zijn, mijn ogen te sluiten voor alle prikkels en even aan niks (proberen!) te denken door te focussen op mijn ademhaling en die vreemde maar al gauw vertrouwd voelende klanken van mantra’s.

Sinds die allereerste keer ben ik verslaafd. Ik maakte niet alleen de 21-daagse meditatiecyclus van Deepak Chopra en Oprah Winfrey af, ik kocht hem ook (behalve spiritueel zijn Oprah en Deepak ook commercieel en wie kan ze dit kwalijk nemen?) en daarna volgden al snel andere. Al na korte tijd viel er verschil te merken. Dagelijkse meditatie leidde bij mij tot meer focus, betere concentratie en een groter vertrouwen in mijn intuïtie. Op moeilijke momenten putte ik er bovendien hoop, kracht en inspiratie uit. Na verloop van tijd nam mijn stressgevoeligheid duidelijk af. Daarnaast groeiden mijn vergevingsgezindheid, compassie en zelfverzekerdheid. Ik voelde me steeds serener. Mijn meditaties intensiveerden ook mijn beginner’s mind oftewel ik bekeek alles om me heen meer en meer door de verwonderde ogen van een kind dat voor het eerst zijn omgeving ziet. Zo leerde ik de schoonheid van de wereld om me heen veel meer te waarderen.

Diverse onderzoeken waaronder die van Harvard University hebben bevonden dat meditatie ook op een biologisch niveau aantoonbaar is. Zo vergeleek Harvard neurowetenschapper Sara Lazar – die de gezondheidsvoordelen van meditatie eerst zelf heeft ervaren alvorens er ook onderzoek naar te gaan doen – mensen die al lange tijd mediteren met een controlegroep. Daarbij ontdekte ze dat mediteren de hersenen daadwerkelijk verandert. Met name hersengebieden die te maken hebben met zintuiglijk waarnemen, emotieregulatie, besluitvorming, geheugen, leren, empathie en stress veranderen in gunstige zin. Maar ze heeft ook aanwijzingen gevonden dat meditatie kan helpen bij depressie, angsten, slapeloosheid en pijn. Ook constateerde ze dat mediteren leidt tot een betere kwaliteit van leven.

Volgens Lazar suggereren de onderzoeksresultaten dat meditatie structurele evidence based veranderingen kunnen produceren in ons brein. Bovendien vond Lazar ook ondersteuning voor de stelling dat meditatie bepaalde verouderingseffecten van de hersenen zou kunnen afremmen. In zekere zin zou je zelfs kunnen zeggen dat meditatie ervoor zorgt dat je jonger wordt. Onderzoek van Nobelprijswinnares Elizabeth Blackburn (The Telomere Effect, p. 153-158) biedt namelijk sterke aanknopingspunten voor de stelling dat meditatie je telomeren verlengt. Een telomeer is de dna-structuur die zich aan het uiteinde van chromosomen bevindt. Bij elke celdeling worden je telomeren ietsje korter, waardoor uiteindelijk biologische veroudering optreedt en ziektes kunnen ontstaan. Telomeren worden vaak vergeleken met de plastic uiteindes van schoenveters. Net zoals deze voorkomen dat de veters gaan rafelen, hebben telomeren de taak om onze chromosomen te beschermen zodat we minder snel verouderen en beter beschermd zijn tegen ziektes. Meditatie kan in die zin dus zelfs bijdragen aan het (deels) terugdraaien van veroudering.

Tenslotte leer je dankzij meditatie dat jij de baas kunt worden over je gedachten. Daardoor kies je uiteindelijk bewust welke gedachten je omarmt en zodoende internaliseert. Want dat zijn de gedachten die jouw gezondheid en jouw leven direct beïnvloeden.

Meditatie mag dus met recht kwali-tijd voor jezelf worden genoemd.

Deelname aan InFo Open Dag voor gezondheidsbevordering

Op zondag 27 januari 2019 is er van 11.00 -16.00 uur een InFo Open Dag in ’t Sjtaater Hoes Partycentrum in Kerkrade waar veertig stands boordevol informatie aanwezig zijn op het vlak van gezondheidsbevordering. Dit is een prachtig initiatief van Lieky van der Velden, beheerder van diverse lotgenotengroepen, die mensen hier de gelegenheid biedt onderling kennis en ervaring uit te wisselen. Zo worden ze tevens gestimuleerd om zoveel mogelijk zelf de regie over hun eigen gezondheid (terug) te nemen!

Als schrijver, spreker én ervaringsdeskundige op het vlak van zelfheling, de mind-body connectie en het inzetten van geestkracht als middel om je gezondheid in de meest positieve richting te sturen ben ik ook aanwezig met informatie over mijn lezingen en workshops. Tevens is er dan de gelegenheid om een gesigneerd exemplaar van mijn boek ‘Het Jaar van de Uil’ te kopen. Dit boek beschrijft hoe ik in mijn vorige baan als officier van justitie tijdens het rouwproces om mijn vaders dood een intense spirituele ervaring heb meegemaakt waardoor ik voorgoed ben veranderd en uiteindelijk zelfs mijn baan heb opgezegd om mijn schrijvershart te kunnen volgen.

Lezers omschrijven ‘Het Jaar van de Uil’ als een boek dat  hoop, troost en kracht biedt. Het laat zien dat mensen meer veerkracht hebben dan gedacht en geeft hen nieuwe inzichten in de ongelofelijke kracht van de menselijke geest.

Deze InFo Open Dag is voor iedereen die zijn of haar gezondheid (pro) actief wil bevorderen. Voel jij je hierdoor aangesproken, kom dan ook zondag 27 januari a.s. naar Kerkrade en laat je verrassen door het gevarieerde aanbod!

 

 

Eerste interview in reeks van ZOS radio online!

Zondag 3 september 2017 is het eerste deel van mijn radio-portret in het Cult-uurtje bij ZOS radio uitgezonden. Er volgen nog vier afleveringen in deze reeks. Op 8 oktober a.s. wordt deze serie afgesloten met een herhaling van een eerder interview dat ik gaf aan dit radio-station. Voor het hele schema, zie beneden.

Om het interview te beluisteren, klik hier:

http://www.john-weimar.nl/Pascale%20deel%201.mp3