Winnares US Open: overwinning eerst gevisualiseerd, toen werkelijkheid gemaakt!

De pas 19-jarige Bianca Andreescu uit Canada heeft de US Open gewonnen en zo voorkomen dat Serena Williams haar 24e grandslamtitel pakte.

In een interview dat ze gaf voor deze gedenkwaardige tennisfinale vertelde ze dat ze in New York haar droom leeft. Andreescu gelooft in de kracht van meditatie en visualisatie.

‘Voor de finale verklaarde de Canadese tiener al dat ze dankzij meditatie geen vrees kende voor het fanatieke publiek in New York of de reputatie van Williams: ‘Ik denk dat je veel kunt beheersen als je je gedachten kunt beheersen. Als ik op de baan sta in deze grote stadions, ben ik heel goed in het uitsluiten van alles wat er om me heen gebeurt’, aldus Andreescu in de Volkskrant.

Daarnaast schreef ze zichzelf sinds het winnen van een belangrijk jeugdtoernooi elk jaar een fictieve cheque uit met daarop het prijzengeld van de US Open waarbij ze in haar verbeelding voor zich zag hoe ze Williams had verslagen. Zaterdag speelde ze om de echte 3,85 miljoen dollar, de rest is geschiedenis.

‘Het is zo gek dat het nu werkelijkheid is geworden’, zei Andreescu. ‘Het lijkt erop dat die visualisaties echt, echt werken.’

Hoe cool is dat?

Net als haar collega Novak Djokovic is ze dus groot fan van visualisatie, het in je geest oproepen van levendige beelden van een (zeer) gewenste situatie. Doordat onze hersenen het verschil niet kunnen zien tussen een echte situatie en een die we zo levendig mogelijk oproepen in onze geest, gaan de hersenen zich al voorbereiden op die ingebeelde situatie. De gevisualiseerde beelden worden dus als zo levensecht gezien, dat je die toekomst naar je toe gaat trekken.

Dat uitschrijven van een denkbeeldige cheque heeft ze hoogstwaarschijnlijk afgekeken van acteur Jim Carrey, die in 1987 – lang voordat hij doorbrak – 10 miljoen dollar aan zichzelf uitschreef voor ‘geleverde diensten als acteur’. Als datum vulde hij in: Thanksgiving 1995. Vervolgens bleef hij dit jarenlang visualiseren, totdat hij in 1994 inderdaad een gage kreeg van 10 miljoen dollar voor zijn hoofdrol in Dumb and Dumber.

Natuurlijk wil ik hiermee geenszins suggereren dat Andreescu of Carrey puur dankzij visualisatie zover gekomen zijn. Een droom bereiken is altijd ook een kwestie van talent, keihard werken en doorzetten. Maar het oproepen van krachtige, levensechte beelden van je gedroomde leven helpt echt om dit dichterbij te krijgen.

Mocht jij ook belangstelling hebben voor deze materie, overweeg dan eens deel te nemen aan een van mijn workshops. A.s. zaterdag 14 september geef ik bijvoorbeeld de workshop ‘Gedachtenkracht Basis’, over de invloed van je mindset op je gezondheid en levensverwachting, in Maastricht.

Komende workshops:

Op zaterdag 2 november a.s. geef ik samen met trainer Egbert Brons de workshop ‘Magie van Manifestatie. Van Wens naar Werkelijkheid’ in Utrecht; zaterdag 23 november a.s. geef ik de workshop ‘Gedachtenkracht Pro’ in Maastricht over hoe jouw gedachten jouw werkelijkheid creëren en op zaterdag 25 januari 2020 geef ik de workshop ‘Leren Visualiseren’ in Maastricht.

Wie weet zit hier iets voor jou bij!

Aanmelden via de workshops-pagina van mijn website!

Teigetje versus Iejoor

Je kent ze vast wel. De types die altijd wel iets te mekkeren, te zeiken of te zaniken hebben. Het kan je immer pessimistische buurvrouw zijn, je voortdurend in de klaagstand verkerende schoonvader of – als je echt pech hebt – je eigen echtgeno(o)t(e), partner of kind(eren) bij wie het glas nog niet eens voor een kwart vol te krijgen is.

Als je van jouw wens werkelijkheid wilt maken, is het zaak om je door deze ‘happiness leeches’ oftewel ‘geluksbloedzuigers’, een term bedacht door de Amerikaanse bestsellerauteur Gretchen Rubin, niet uit het veld te laten slaan. Door hun niet aflatende negativiteit rond te spuien, putten ze zelfs de meest optimistische mensen zo uit, dat er van enig geluksgevoel nauwelijks nog sprake is, laat staan dat je nog durft te reppen over jouw grootse dromen.

Gretchen onderscheidt drie soorten bloedzuigers:

De lanterfanters, die niet hun eerlijk deel van het werk doen en soms expres een slecht resultaat afleveren of voortdurend op een negatieve manier aandacht vragen; de hufters, die geen respect voor anderen hebben, voortdurend tarten of bekritiseren, zich onfatsoenlijk of brutaal gedragen, kwaadaardige roddels verspreiden, anderen expres in verlegenheid brengen, pesten of commanderen, met andermans veren strijken, noodzakelijke informatie achterhouden of de conversatie domineren. En de kankeraars, die altijd ongelukkig, pessimistisch, angstig of steunzoekend zijn. Omdat negatieve emoties besmettelijker zijn dan positieve en ook langer aanhouden, kan één kankeraar de stemming van een hele groep beïnvloeden. Het probleem met deze bloedzuigers is dat ze, waar ze ook maar opduiken, de sfeer voor iederéén verpesten.

Een prototype van de kankeraar is Iejoor, de ezel uit het verhaal van Winnie de Poeh. Hij is Winnie’s vriend maar o zo pessimistisch, somber en gedeprimeerd van aard. Iejoor loopt daarom ook altijd met zijn hoofd omlaag.

Diens tegenhanger is Teigetje, de kleine onbezonnen en hyperactieve tijger uit hetzelfde verhaal. Hij houdt juist heel erg van blij rondstuiteren. Teigetje is een beetje gek en altijd vrolijk. Hij heeft naar alle waarschijnlijkheid (onbehandelde) ADHD en een overdosis optimisme.

En hoe verleidelijk het voor een Teigetje ook is om zo’n Iejoor proberen op te vrolijken, het devies is: doe het niet! Trap niet in die val want je kunt andermans stemming niet veranderen. Het tegendeel is waar: bloedzuigers worden doorgaans juist minder stellig in hun negatieve uitspraken als ze voelen dat de ander hun uitgangspunt erkent in plaats van aanvalt of wegredeneert.

Toen ik jaren geleden dit advies van Gretchen las, beleefde ik een waar Aha-moment. Want ik had inderdaad precies dezelfde ervaringen. Als ik wel eens per toeval een geluksbloedzuiger tegenkwam, kon ik het scenario al uittekenen:

De bloedzuiger kijkt met permanent gefronste wenkbrauwen de wereld in, mondhoeken naar beneden, gepijnigde blik op het gezicht.

Ik, zo jolig en energiek mogelijk: ‘Héé, hallóóó! En, hoe is t’ie?’, met glimlach van oor tot oor.

Bloedzuiger (nauwelijks verstaanbaar en zonder ook maar een spier te vertrekken): ‘Niet zo goed.’

Ik, in ware cheerleaderstand: ‘O…, jóh! Nou, dat zal toch wel allemaal meevallen, niet? Moet je zien wat een heerlijk weer het is, lekker hè, zo buiten?’

Bloedzuiger: ‘Ik háát het als het zo warm is. Het felle licht doet me pijn aan mijn ogen. Ik zweet om niks. Ik ben blij als het eindelijk afkoelt. Geef mij maar regen.’

Ik, nu ietwat geforceerd: ‘Ha, ha! Grappig! Nee maar even serieus, zalig dat het nu zo lang licht is, niet? Kun je nog lekker veel doen buiten! Even terrasje pikken, een eind gaan fietsen of wat rommelen in de tuin. Aaah…’ (zucht van tevredenheid), ‘niks mooier dan een lange zomeravond, vind je niet?’

Bloedzuiger: ‘Ik kan niet slapen als het niet donker is. Daardoor word ik nog vermoeider dan ik al was. Ik word ook altijd gestoken door muggen. Daarom zul je mij niet buiten zien als het avond wordt, voor geen goud! Ik kan niet wachten totdat de klok weer terug gaat en alles weer normaal wordt. Ik vind sowieso dat zomer altijd wordt overschat. Ik snap niet wat jij er aan vindt.’

Ik, nu uit het veld geslagen: ‘Euh…’.

Het gebeurt niet zo vaak, maar toen kon ik zelfs geen woorden meer vinden. In mijn pogingen dit soort bloedzuigers te overtuigen optimistisch in het leven te staan, bleef ik er tegen in gaan. Fout, fout, helemaal fout.

Onze Gretchen ontwaarde ook al dit patroon. Teigetjes steken juist hun überpositivo kopjes op in reactie op Iejoors en andersom. Mensen die nadrukkelijk positief zijn ingesteld en mensen die nadrukkelijk negatief zijn ingesteld polariseren elkaar. Als een Teigetje een Iejoor tegenkomt, wordt de eerste nóg dwingender opgewekt en laatstgenoemde nóg negatiever. Zo proberen ze elkaars invloed te neutraliseren maar ondertussen putten ze elkaar compleet uit. Met ieder vrolijk uitgesproken ‘Kop op! Het zal echt niet zo erg zijn!’, zakt de ander verder weg in zijn eigen loopgraaf vol met ellende.

Deze patstelling kun je alleen doorbreken door de gevoelens van de ander te erkennen zonder deze te corrigeren of te ontkennen. Hierdoor zal de spanning verminderen.

Mijn advies aan alle Teigetjes? Geef de strijd op en accepteer dat je de ander niet zult kunnen bekeren.

En misschien, héél misschien, zal Iejoor zijn kop dan ietsie pietsie minder laten hangen.

180 graden draai

In mijn boek Het Jaar van de Uil omschrijf ik hoe ik na de dood van mijn vader in een diepe put beland. Kort hierna vinden er allerlei bijzondere gebeurtenissen plaats die uiteindelijk uitmonden in een intense spirituele ervaring. Deze heeft mijn hele leven op de kop gezet en er zelfs toe geleid dat ik per 1 januari 2016 mijn vaste baan als openbaar aanklager heb opgegeven om mijn schrijvershart te kunnen volgen.

Iedereen die mij eerder zou hebben voorspeld dat ik – ultranuchtere officier van justitie – ooit iets met spiritualiteit zou krijgen, had ik voor gek verklaard. Ik had er niks mee en geloofde eenvoudigweg niet in ‘wonderen’ of anderszins onverklaarbare verhalen, vooral niet als die te maken hadden met ‘tekens van gene zijde’. Daar was ik zelfs wars van, overtuigd als ik was dat mensen die een groot verdriet moesten trotseren zichzelf wellicht (uit zelfbescherming en dus met de beste bedoelingen) van alles wijsmaakten om zich getroost te kunnen voelen.

Ik was er juist trots op dat ik daar ‘niet in trapte’ vanwege mijn realistische en zakelijke houding. Mijn motto? Eerst zien, dan geloven. En dus geloofde ik niets totdat ik er onomstotelijk bewijs voor had.

Tot dat gedenkwaardige moment had ik mijn hele werkzame leven in een juridische omgeving verkeerd, eerst als advocaat en daarna als officier van justitie. Een heel interessant en betekenisvol milieu waarin ik, met mijn logisch en analytisch denkvermogen, prima tot mijn recht kwam.

Als advocaat van de eisende partij was ik er altijd op uit om het gestelde te staven. Niet voor niets zegt de gevleugelde uitdrukking: ‘Wie eist, bewijst!’ Na mijn overstap naar het Openbaar Ministerie werd deze professionele neiging om alles te moeten bewijzen zo mogelijk nog verder aangewakkerd. Want als officier van justitie was het immers mijn core business om het wettige én het overtuigende bewijs te leveren voor de strafbare feiten die ik aan een verdachte verweet. Er mocht geen greintje twijfel zijn, anders resulteerde de strafzaak immers in een vrijspraak.

Zodoende was ik beroepshalve dag in, dag uit, al meer dan een kwart eeuw lang, op zoek naar keiharde en onweerlegbare aanwijzingen dat iets absoluut klopte. Vind je het dan gek als ik verklap dat ik niets voor waar aannam totdat ik er sluitende objectieve argumenten voor had?

Maar dan gebeurt er in mijn privéleven iets dat zó bijzonder is, dat het mijn vertrouwde en overzichtelijke wereld op zijn grondvesten doet schudden en mij voorgoed verandert.

Sindsdien weet ik dat het precies andersom is.

Je moet eerst geloven om het vervolgens te kunnen zien.

De oester opent zich

Vanaf het moment dat ik het schrijven had ontdekt, besteedde ik het grootste deel van mijn spaarzame vrije tijd aan een wekelijkse column voor mijn blog. Langzaam maar zeker durfde ik dankzij het schrijven steeds iets meer van mezelf te laten zien. Beetje bij beetje werd die dichtgeklapte oester waarin ik me inmiddels al langere tijd tegen wil en dank bevond,  open gewrikt.

Hoe persoonlijker mijn columns, hoe meer herkenning er ontstond bij mijn lezers. Het verhaal van de één, blijkt vaak ook het verhaal van de ander. Dat vind ik nog steeds een hele mooie gedachte.

Schrijven maakt me gelukkig en voorziet in een sterke persoonlijke behoefte, zoveel was duidelijk. Na een tijdje wilde ik ook over mijn werk als openbaar aanklager gaan schrijven. Ik vond het namelijk hoog tijd om eens het menselijke gezicht achter die strenge zwarte toga te laten zien. In de juridische wereld is het tonen van emoties not done. Ik vond het echter juist belangrijk om te tonen dat een officier van justitie ook worstelt met twijfels, gevoelens en dilemma’s.

Mijn idee leidde er uiteindelijk toe dat ik een wekelijkse column kreeg in het Algemeen Dagblad. Daarin liet ik zien wat het werk voor impact had op verdachten en slachtoffers, maar ook op mij en mijn gezinsleden. Aangezien ik destijds wel nog dagelijks dit werk deed, stelde ik me dus heel kwetsbaar op. Inmiddels heb ik geleerd dat een kwetsbare opstelling geen teken is van zwakte maar juist van moed, durf en kracht. Zo werd ik dus een schrijvende officier oftewel een aanklagende columnist.

Kort hierna, eind 2012, sterft mijn vader, waarna ik – een echt papa’s kindje – in een intensief rouwproces terecht kwam dat me laag voor laag afpelde, totdat van mij alleen nog mijn pure kern resteerde. In deze periode kwam ik terecht op de bodem van een hele diepe put. Door het verdriet in volle omvang toe te laten, kwam ik er uiteindelijk sterker uit dan dat ik erin ging. Tijdens deze trieste periode vonden verschillende opmerkelijke gebeurtenissen plaats, die uitmondden in een intense spirituele gebeurtenis waarin een uil een magische rol speelde.

Deze ervaring heeft mij voorgoed veranderd. Vanaf dat moment kon ik niet meer tegen geweld. Het leek wel alsof ik extra gevoelig was geworden voor alles wat ver af stond van vrede, liefde en harmonie. Zodoende had ik nu wel een probleem want mijn toenmalige professionele wereld van de misdaadbestrijding was daarvan immers lichtjaren verwijderd.

Sinds dat betoverende moment heb ik nog meer ontzag gekregen voor de natuur, ervaar ik een grote verbondenheid met anderen en vertrouw ik volledig op mijn gevoel en intuïtie. En de oester opende zich en er  bleek zowaar een parel in te zitten:  dankzij de uil had ik mezelf hervonden.

Sindsdien heb ik besloten om alleen nog mijn hart te volgen.

Drang naar connectie

Op 1 januari 2016 heb ik mijn officierstoga definitief aan de wilgen gehangen zodat ik mijn droom, een bestaan als schrijver, kon najagen. Deze beslissing heb ik natuurlijk niet van de ene op de andere dag genomen. Als lid van de rechterlijke macht had ik immers een goede, vaste (!) baan met veel verantwoordelijkheid en een aardig inkomen. Werk was er altijd meer dan genoeg dus ik had er gemakkelijk tot aan mijn pensioen kunnen blijven. Maar jaren eerder was er al – haast ongemerkt – een proces in gang gezet dat later onomkeerbaar bleek.

Het begon allemaal met het onbestemde gevoel dat ik, ondanks mijn drukke bestaan als hardwerkende officier en liefdevolle moeder, partner en dochter die de meest uiteenlopende bordjes tegelijkertijd hoog kon houden, iets miste in mijn leven. Ik wist alleen niet wat. Dat gevoel werd steeds vervelender en uiteindelijk zelfs ronduit frustrerend. Het was om gek van te worden.

Totdat ik op een dag in de krant een hele mooie column las die me erg raakte en door me heen flitste: dát wil ik ook! Met mijn pennenvruchten wilde ik mensen recht in hun hart treffen door ze te ontroeren, aan het lachen te maken of tot andere inzichten te brengen. Eindelijk had ik het ontbrekende stukje van de puzzel gevonden. Ik had behoefte aan een creatieve uitlaatklep als tegenwicht tegen alle ellende die ik beroepshalve meemaakte. Want mijn vak als openbaar aanklager – leiding geven aan het opsporingsonderzoek van de politie en verdachten van strafbare feiten voor de rechter brengen – was niet alleen betekenisvol maar ook zwaar omdat het mij dagelijks de duistere kant van de maatschappij liet zien. Heftige zaken zoals gewapende overvallen, dodelijke verkeersongevallen, inbraken, stalking, huiselijk geweld, afpersing, zedenzaken, doodslag en moord behoorden tot mijn core business. Na zoveel jaar was ik toe aan luchtigere onderwerpen.

Maar bovenal ontdekte ik dat ik schrijven dringend nodig had als instrument om connectie te maken met anderen. Want mijn baan creëerde een enorme afstand. Vanwege de veiligheidsrisico’s was ik extreem voorzichtig in het aangaan van contacten en hield ik me verre van alle social media, totdat ik uiteindelijk zo gesloten was geworden als een oester. Omdat ik van nature juist heel open ben, ging dat steeds meer schuren.

Toen ben ik dus columns gaan schrijven. Eerst alleen voor mezelf, maar na een tijdje won mijn drang om gelezen te worden het van mijn angst om mijn diepste zielenroerselen te delen met een onbekend publiek en ben ik, zelfbenoemde miss low profile, mijn coolcolumns blog begonnen.

Een passie was geboren.

Poolster

De term Poolster heb ik geleend van Martha Beck, een Amerikaanse bestsellerauteur die al jaren een zeer succesvolle life coach is. Ik kwam haar op het spoor dankzij haar artikelen in O Magazine, het tijdschrift van Oprah Winfrey. Tijdens het lezen werd ik telkens overmand door een sterk Aha Erlebnis. Zij weet als geen ander complexe psychologische fenomenen met een gezonde portie humor en wijsheid te vertalen naar begrijpelijke en o zo praktische tips voor alledag.

Haar boek Expecting Adam, over de periode dat ze zwanger bleek van een zoontje met Down-syndroom, betekende haar grote doorbraak. Hierin beschrijft ze op ontroerende, authentieke en humorvolle wijze haar eigen worsteling met het idee dat ze geen ‘perfect’ kind op de wereld zal zetten. Maar het boek gaat vooral over haar ontdekking dat Adam zo ontzettend puur blijkt te kunnen genieten van de ‘kleine’ dingen die wij vanzelfsprekend vinden. Een ontdekking die haar hele bestaan op de kop zal zetten, omdat ze daardoor leert dat zij verkeerde keuzes in haar leven heeft gemaakt. Zo besluit ze abrupt te stoppen met de academische carrière die haar zo ongelukkig maakt en gaat ze eindelijk datgene doen waar haar hart ligt en waar ze zo goed in is: mensen helpen het beste uit hun leven te halen.

Nadat ik haar boek in één ruk uit had gelezen, hunkerde ik naar meer. Dus bestelde ik ook haar andere boeken. Zo kwam ik Finding your own North Star op het spoor, het boek waarin ze de Poolster aanduidt als ieders lotsbestemming.

Het goede nieuws: iedereen heeft een eigen Poolster, die onveranderlijk aangeeft waar je naar toe moet als je gelukkig wilt worden. Je vindt hem door te doen wat je goed doet en wat jou plezier geeft.

Het slechte nieuws: niet iedereen kan hem altijd even duidelijk zien, bedekt als de lucht is met dichte mist (bij mensen die wel heel ver zijn afgedwaald), laaghangende bewolking (bij personen die slechts een vaag idee hebben van waar ze naar toe willen) of schapewolkjes die hem af en toe aan het zicht onttrekken (bij diegenen die wel ontdekt hebben wat ze het liefst willen doen maar nog af en toe obstakels tegenkomen).

Hoe weet je nu wat jouw Poolster is? Martha heeft daar 365 bladzijden voor nodig maar ik zal het hier noodgedwongen kort houden. Als er iets is waarin je je helemaal kunt verliezen als je ermee bezig bent, als je iets doet waardoor je geen besef van tijd meer hebt, waarvan je ogen gaan sprankelen en waarbij je je volkomen gelukkigvrij en ontspannen voelt, dán is die activiteit jouw Poolster.

Mijn Poolster is schrijven, al duurde het wel een tijdje voordat ik dit ook door had. Achteraf gezien lag dat vooral aan het bewust negeren c.q. niet oppikken van allerhande signalen die mij al eerder op dit pad zouden hebben gebracht, tenminste als ik toen had gedurfd of ervoor open had gestaan.

Natuurlijk geldt dat hoe eerder jij je Poolster hebt gevonden, hoe beter het voor je is. Dat gaat zelfs zover dat je niet alleen ongelukkig, maar zelfs letterlijk (lichamelijk en/of geestelijk) ziek kunt worden als je te ver van jezelf af bent gedreven. Maar voordat je daadwerkelijk de sprong in het diepe waagt moet de tijd daar eerst rijp voor zijn.

Op het moment dat ook de allerlaatste flarden van bewolking aan de hemel zijn verdwenen, zul je jouw Poolster eindelijk helder zien schitteren in al zijn pracht.

Dan weet je het zeker.

Het is tijd om te springen.

 

 

Spirituele Tom Tom

 

Onlangs ontving ik een mail van een vage bekende. Zij schreef: ‘Ik heb me voorgenomen mijn ingevingen, hoe gek of onlogisch ook, gewoon te volgen in plaats van ze stuk te analyseren en vervolgens in de verdomhoek te gooien. Dat voornemen heeft geleid tot een aantal leuke en onverwachte gebeurtenissen. Soms grote, soms kleine. Ze zijn me allemaal even dierbaar. Een tweede voornemen was dat ik, indien mogelijk, direct daad bij gedachte voeg.’

En inderdaad, na het lezen van mijn boek ‘Het jaar van de uil’ besloot ze in een opwelling om mij te schrijven.

Toen ik dit las, vroeg ik me af hoe onze levens eruit zouden zien als wij allemaal de moed hadden om af te gaan op onze intuïtie? De moderne mens lijkt zijn connectie te hebben verloren met dat wat we diep van binnen – zonder tussenkomst van ons verstand – zeker weten. Die ‘ingevingen’ waarover mijn kennis schrijft zijn vaak signalen vanuit ons diepste zelf die ons de weg wijzen naar ons levensdoel. Een spirituele TomTom, zogezegd. Maar waar we in onze auto’s blindelings vertrouwen op dit navigatiesysteem, durven we dat stukken minder als het gaat om de natuurlijke variant die we allemaal gratis ‘ingebouwd’ hebben gekregen.

Liever gaan we af op de ratio, gewend als we zijn aan het maken van analytische afwegingen. Ons is immers geleerd dat we alleen zo tot ‘verantwoorde keuzes’ kunnen komen. De vraag is alleen: verantwoord voor wie? Voor onszelf of voor onze familieleden, de buitenwacht, de maatschappij als geheel?

Ik kan er over meepraten. Al tijdens mijn rechtenstudie trainde ik volop mijn linkerhersenhelft. Logisch redeneren, hoofd – van bijzaken onderscheiden, argumenten voor en tegen op een rij zetten was voor mij dagelijkse kost. Door mijn juridische carrière als universitair docent, advocaat en officier van justitie werd rationeel denken een manier van leven.

Gevolg hiervan was dat ik uiteindelijk de verbinding met mijn gevoel en innerlijke kompas, die immers in de rechterhersenhelft zetelen, grotendeels was kwijtgeraakt. Zeker, af en toe kreeg ik duidelijke waarschuwingen van binnenuit dat ik niet goed bezig was, maar eigenwijs als ik was verkoos ik om die te negeren. Het was immers niet mijn verstand dat hiermee aan kwam zetten. Dus ging ik vrolijk verder met het maken van eindeloze lijstjes voors en tegens als ik een belangrijke beslissing moest nemen. Zo kwelde ik me telkens nodeloos lang met het doorhakken van de knoop want achteraf bleek dat mijn hart het antwoord al lang wist.

Hoe verder we afdrijven van onze eigen ik, hoe slechter het doorgaans met ons gaat. Als we daarentegen naar onze intuïtie durven te luisteren, leren we onszelf steeds beter kennen en zitten we lekkerder in ons vel. Ook dat heb ik zelf ervaren. Sinds ik volledig vertrouw op mijn gevoel weet ik feilloos wat ik wél maar ook wat ik zeker níet wil en handel ik daarnaar. Daardoor maak ik keuzes die goed bij mij passen en ben ik zelfverzekerder geworden. Vanuit die positie kan ik ook beter omgaan met de onvermijdelijke tegenslagen. Die zijn dan slechts een leerrijke omweg op het pad naar het verwezenlijken van mijn dromen.

De spontane mail van een vrouw die ik nauwelijks ken heeft veel moois gebracht: een grote glimlach op mijn gezicht, een hartverwarmende mailwisseling en een gevoel van onderlinge verbondenheid. Mijn dag én de hare konden niet meer stuk.

Deze geluksmomenten liggen ook voor jou voor het grijpen. Het enige dat je hoeft te doen is stil worden en luisteren naar je spirituele TomTom.

Voor je het weet, heb je je bestemming bereikt.

De Wet van de Aantrekkingskracht (4): Loslaten

Stap 4: Loslaten

Na het vinden van het heilige vuur, het focussen van je aandacht op jouw verlangen en het nu al ervaren van de gevoelens die je zou hebben als je je droom al verwezenlijkt had, is het tijd voor stap 4: loslaten.

Ook deze stap is niet zo gemakkelijk als hij lijkt. Met loslaten bedoel ik niet dat je opeens onverschillig moet worden of dat je niets voor je droom hoeft te doen. Fysieke acties in de richting van je droom blijven altijd noodzakelijk. In actie komen geeft je bovendien een gevoel van regie en kan je helpen om je angst voor het onbekende te overwinnen.

Loslaten in de zin van de werking van de Wet van de Aantrekkingskracht betekent dat je je droom niet koste wat kost moet willen afdwingen. Dat werkt contraproductief. In plaats daarvan moet je loslaten in de zekerheid dat je droom uitkomt. Vergelijk het met een brief die je op de post hebt gedaan of een mail die je verstuurd hebt. In beide gevallen ga je daarna je brief of mail niet telkens weer opnieuw verzenden. Dat vergt vertrouwen, een rotsvast vertrouwen in de onzichtbare organiserende krachten van het universum die voor jou aan het werk gaan. Een houding van kalme zekerheid is in deze vierde fase het beste om jouw droom te realiseren.

Dat de Wet van de Aantrekkingskracht bestaat en dit stappenplan in de praktijk echt zo werkt, heb ik zelf ervaren en beschreven in mijn boek ‘Het Jaar van de Uil’.

Toch slagen maar relatief weinig mensen erin om hun eigen realiteit (mede) te creëren. Dat komt omdat bij ieder van deze stappen mogelijke obstakels op de loer liggen. Niet weten wat je wilt, iets niet graag genoeg willen, iets willen dat niet echt uit jezelf komt c.q. iets vanwege de verkeerde reden willen, onvoldoende bewuste aandacht focussen, ineens op een andere droom gaan focussen, geen fysieke gevoelens vooraf kunnen oproepen, gaan twijfelen, opgeven, er zelf niet onvoorwaardelijk in (blijven) geloven, tegengesteld gedrag vertonen, krampachtig vast blijven houden in plaats van los te laten; ieder van deze redenen kan het manifestatieproces al onderbreken, laat staan een combinatie hiervan. Zodoende loopt de realisatie van je droom minimaal (forse) vertraging op of gaat het zelfs helemaal niet (meer) lukken.

Zorg er daarom voor dat je te allen tjide vertrouwen houdt in de verwezenlijking van jouw droom en gedraag je daarnaar.

Aan jou nu dus de eer om dit stappenplan in praktijk te brengen.

Happy manifesting!

 

 

De Wet van de Aantrekkingskracht (3): Ervaar de gevoelens

Stap 3: Ervaar de gevoelens

Je voelt het heilige vuur van verlangen voor jouw droom én je hebt ervoor gezorgd dat je al jouw aandacht daarop focust door vanuit een ontvankelijke staat (die je het gemakkelijkst bereikt via meditatie) affirmaties uit te spreken of op te schrijven en zo levendig mogelijk te visualiseren. Hierna komt de stap in de werking van de Wet van de Aantrekkingskracht met de meeste uitdaging: het oproepen van de positieve gevoelens die je zou ervaren als je je droom al had bereikt.

Emoties ervaren nog vóórdat jouw wens is uitgekomen is een noodzakelijke stap omdat er voor scheppingskracht van gedachten niet alleen focus (energie) nodig is, maar ook gevoelens. Gevoelens zijn namelijk het eindresultaat van een ervaring. Als je in staat bent om de emoties reeds te voelen terwijl je de ervaring nog niet in het echt hebt gehad, meent je geest dat de ervaring zelf al heeft plaatsgevonden en dus komt deze – in casu de verwezenlijking van jouw droom – erna vanzelf, aldus de Wet van de Aantrekkingskracht. Onze hersenen kunnen immers nauwelijks verschil maken tussen de werkelijkheid van de ons omringende buitenwereld en de wereld die jij zo levendig – compleet met de erbij horende emoties – hebt opgeroepen in jouw geest.

Om echte gevoelens te ervaren, moet je je zo diep mogelijk inleven in jouw droom. Stel je bent écht die wereldberoemde popster, hoe voel je je dan? Dankbaar? Trots? Triomfantelijk? Euforisch? Vrij? Als je je gewenste realiteit tot in al je vezels voelt vóórdat die zich in het echt heeft voorgedaan, ben je bezig om jouw geautomatiseerde gewoonten en andere beperkende programma’s in jouw brein te overschrijven. Je reset jezelf dan als het ware zodat deze nieuwe realiteit op den duur natuurlijk gaat aanvoelen. En hoe natuurlijker jouw droom in je verbeelding voor jou aanvoelt, hoe sneller deze zich doorgaans zal verwezenlijken.

Om daadwerkelijke gevoelens in je lijf te ervaren bij iets dat nog ‘enkel’ in je hoofd zit, heb je dus een heel sterke verbeeldingskracht nodig die zich niet laat afleiden (vandaar eerst de noodzaak van stap 2, focus). En afleiding zal er doorgaans genoeg zijn vanuit je omgeving waar jouw ideale leven nog niet bestaat, althans (nog) niet zintuiglijk kan worden waargenomen. Mensen zullen je er misschien tot vervelends toe op wijzen dat je een dromer of een fantast bent, iemand die niet realistisch is. Ze maken je voor gek uit of vinden jouw droom ‘belachelijk’. Wees daarop voorbereid en blijf volharden in jouw gedroomde realiteit.

Het beste is om zelfs nog een stapje verder te gaan en je voor zover mogelijk ook al te gaan gedragen alsof je jouw allerliefste wens al hebt bereikt. Als jouw grootste wens is om bijvoorbeeld een eigen bedrijf te beginnen, open dan alvast een zakelijke rekening, vraag eens rond naar een goede boekhouder en zoek op welke belastingregels voor jouw bedrijf zouden gelden.  Of zoek alvast op internet naar al die items die je in dat nieuwe leven nodig hebt of voor jezelf zou willen kopen. Hierbij helpt het om vertrouwen te hebben in de toekomst, geduld op te brengen en niet bang te zijn voor tegenspoed.

Hoe vaker jouw droombeeld vergezeld gaat van de bijpassende gevoelens, hoe steviger dit beeld verankerd raakt in je geest en hoe dichter je uiteindelijk bij de realisering van jouw droom komt.

 

De Wet van de Aantrekkingskracht (2): Focus

Stap 2: Focus

De werking van de Wet van de Aantrekkingskracht verloopt via een aantal stappen. Als je de eerste stap, het vinden van je heilige vuur, hebt gezet is het tijd voor stap nummer twee: focus.

Focus betekent dat je zoveel mogelijk bewust aandacht gaat schenken aan jouw droom die voortkomt uit jouw heilige vuur. Aandacht geeft namelijk energie aan je gedachten. Niet voor niets luidt de bekende spreuk dat alles wat aandacht krijgt, groeit. Geef je aandacht daarom niet aan datgene dat je niet wilt. Het gaat er om een bewuste en heldere intentie te hebben. Iedere intentie heeft een bepaalde energie, hoe sterker je focust op jouw intentie, hoe meer energie die krijgt. Hoe langer en intensiever je jouw intentie handhaaft, hoe meer synchroniciteit en ‘toevalligheden’ zullen optreden in de vorm van gebeurtenissen, dingen en personen die op precies het juiste moment op jouw pad komen en die leiden tot het waarmaken van je droom.

In onze drukke wereld is het echter best een opgave om je aandacht niet alle kanten op te laten gaan. We worden immers voortdurend afgeleid door onze gedachten, gevoelens en gebeurtenissen, om maar te zwijgen van de zondvloed aan digitale post, bliepjes en likes. Zo wordt je aandacht dan weer eens hierheen en dan weer eens daarheen getrokken. Of je bent met verschillende dingen tegelijk bezig zodat je aandacht overal en nergens is. Dit soort aandacht heeft weinig manifestatiekracht. Focus is daarentegen als een laserstraal waardoor al het licht wordt gebundeld om samen te komen bij jouw droom.

Om je te helpen je aandacht bewust te gaan richten op je droom, kun je verschillende dingen doen:

1. Spreek een bewuste en zo duidelijk mogelijke intentie uit met betrekking tot jouw droom (in gedachten of hardop). Opschrijven verstevigt je intentie nog meer. Je zou ook kunnen kiezen om je intentie als schermbeveiliger in te stellen, zo weet je zeker dat je deze ettelijke keren per dag zult zien. De energie die we zelf in onze gedachten en intenties leggen bepaalt de aard van onze materiële, dus zintuiglijk waarneembare, wereld. Hoe dichter de intentie aangaande jouw droom ligt bij jouw ware aard, hoe meer manifestatiekracht deze zal hebben. Een intentie die je uitspreekt of opschrijft is een vorm van positieve affirmatie. Deze helpt je om elke dag iets meer geloof te hebben in de verwezenlijking van jouw droom. Je zou het kunnen zien als een vorm van brainwashen, maar dan op een positieve manier. Je herhaalt een veelbelovende zin net zo lang totdat je deze zelf als feit accepteert. Spreek daarbij in de tegenwoordige tijd, alsof het al zover is en koppel er een welgemeend bedankje aan. Vermijd termen als ‘Ik wens’, ‘Ik zou willen’, ‘Misschien’, ‘Ik hoop’ en ‘Eventueel’. Wees enerzijds zo specifiek mogelijk over wat je wilt, maar voorkom anderzijds dat je de precieze weg ernaar toe al te zeer vastlegt. Een goed voorbeeld van een positieve en krachtige affirmatie is: ‘Ik ben blij en dankbaar dat ik een succesvolle lifecoach ben.’

2. Maak een (digitaal) moodboard. Knip en plak plaatjes uit kranten en tijdschriften die allemaal te maken hebben met jouw droom of doe dit virtueel, bijvoorbeeld via Pinterest. Zorg in beide gevallen dat je moodboard zich goed in het dagelijkse zicht bevindt.

3. Visualiseer! Oftewel zie zo levendig mogelijk – met gesloten ogen – in je geest beelden voor je van jouw leven als je jouw droom al zou hebben bereikt. Visualiseren, ook wel guided imagery of mental rehearsal genoemd, is een beproefde methode voor topsporters die een succesvolle race vooraf al in hun hoofd ‘afspelen’. Ga in je verbeelding na hoe jouw droomleven er precies uitziet. Welke mensen zijn er? Wat maak je mee? Wat zijn de reacties van de mensen om je heen als ze horen dat jij je droom hebt bereikt? Hoe ruikt het daar? Hoe zie jij er dan uit? Zie voor je hoe mensen jou feliciteren met je succes. Gebruik zoveel mogelijk van je zintuigen, maak er als het ware een mini speelfilm van met jou zelf in de stralende hoofdrol. Hoe meer mentale aandacht je hebt voor elk detail van jouw droom, hoe beter het is. Want uit onderzoek blijkt dat je hersenen nauwelijks verschil kunnen maken tussen een levendige vorm van mental rehearsal en de werkelijkheid. Wees er wel op bedacht dat visualiseren een hoge mate van concentratie vereist. Neem hiervoor dus echt de tijd.

4. Omdat het voor stap twee van de Wet van de Aantrekkingskracht noodzakelijk is dat je je heel goed kunt concentreren is het van belang om je ‘aandachtsspier’ te gaan oefenen. Dat kun je het beste voor elkaar krijgen door meditatie en mindfulness. Onderzoek heeft aangetoond dat zowel meditatie als mindfulness leiden tot een betere focus. Beide zorgen ervoor dat jouw prefrontale cortex, het gebied in je hersenen waar onder andere aandacht en concentratie worden geregeld, dikker wordt. Dankzij de neuroplasticiteit oftewel het natuurlijke aanpassingsvermogen van ons brein zijn we dus in staat om onze aandacht daadwerkelijk te trainen, net zoals je dat bij een spier zou doen.

5. Je creëert optimaal vanuit een daarvoor ontvankelijke staat waarin we één zijn met het onzichtbare veld van oneindige mogelijkheden. Deze ontvankelijke staat is een staat van verruimd bewustzijn. Meditatie is hét instrument bij uitstek om een staat van verruimd bewustzijn te bereiken omdat het ervoor zorgt dat je hersengolven aantoonbaar veranderen. Als we bewust en analytisch denken, zeg maar onze normale staat van zijn en doen, produceren onze hersenen Bèta golven. Om in een ontvankelijke staat te komen is het echter noodzakelijk om die golven te veranderen in Alfa golven, die aanmerkelijk minder cycli per seconde genereren dan Bèta golven. In de Alfa staat is de innerlijke wereld van de verbeelding namelijk even reëel als de uiterlijke realiteit, iets dat heel belangrijk is als je succesvol wilt visualiseren (punt 3). Sommige mensen, vaak degenen die heel veel ervaring hebben met meditatie, kunnen zelfs een Thèta staat bereiken van nog lagere cycli per seconde. Dat is een staat van trance waarin er vooral verbinding bestaat met de innerlijke wereld van de verbeeldingskracht.

Als je serieus met deze vijf tips aan de slag gaat kan het niet anders of je creëert een krachtige focus op jouw droom.

Dan is er niets dat jou nog tegenhoudt op weg naar stap drie van de Wet van de Aantrekkingskracht!