Hoe ik schrijver ben geworden

Ah…, het schrijverschap. Het trekt me als een magneet en heeft – via blogs op Cool Columns en Cruise Craver – geleid tot columns in het Algemeen Dagblad, artikelen in Fabulous Mama Magazine en inmiddels ook tot twee boeken; Het jaar van de uil (Kosmos 2016) en Mijn eerste lijk is gelukkig vers (De Fontein 2015).

Hoe het allemaal zo gekomen is…

P_Bruinen_bureau_1

Er ging ergens in de verte een belletje rinkelen toen ik, telkens als ik bij iemands naam de aanduiding “auteur” of “schrijver” zag staan, een steek van afgunst voelde. Heel lelijk, geef ik meteen toe, maar ik vond het destijds veeleer verontrustend. Want ik wás natuurlijk geen schrijver maar officier van justitie.

Hoe kwam ik er als officier nu toe om toch te gaan schrijven? Want dat lag niet bepaald voor de hand.

Ik neem jullie mee terug in de tijd, naar 2008. Op het oog had ik het perfecte leven: een mooie baan met veel verantwoordelijkheid als officier, fijne kinderen en een liefdevolle levenspartner. Ik verzorgde het huishouden en de tuin, regelde alle afspraken op school en clubjes, ging een paar keer per week hardlopen, sprak geregeld af met familie, vrienden en kennissen en gaf tijd en aandacht aan mijn bejaarde ouders. Ik was, kortom, het perfecte voorbeeld van een lid van de Sandwichgeneratie, dat ingeklemd zat tussen de verantwoordelijkheden en zorg voor opgroeiende pubers enerzijds en kwakkelende ouders op leeftijd anderzijds.

En toch…

Ondanks mijn overvolle bestaan had ik het gevoel dat ik iets miste. Ik wist alleen niet precies wat. Dat onbestemde gevoel werd in de loop der jaren steeds sterker en werd uiteindelijk zelfs onaangenaam. Dit hele proces heeft jaren geduurd.

Totdat ik op een dag in de krant een hele mooie column las die me erg raakte en door me heen flitste: dát wil ik ook! Eindelijk had ik het gevoel dat ik het ontbrekende stukje van de puzzel had gevonden. Al had ik het eigenlijk wel kunnen weten, want als kind was ik al gek van taal en boeken. Ik las alles wat los en vast zat. Een van mijn favoriete bezigheden was “bibliotheekje spelen”; daartoe verzamelde ik niet alleen al mijn eigen boeken, maar ook die van mijn ouders. Vervolgens knipte ik vierkante kaartjes van papier waarop ik de titel, naam van de auteur en de “inleverdatum” neerpende. Om die kaartjes ook echt in de boeken te kunnen stoppen, voorzag ik alle boeken aan de binnenkant van de kaft één voor één van een vakje dat ik netjes vastzette met plakband. Echt monnikenwerk. En ik schreef ook toen al verhalen, waarvan er eentje (“Het Spookhuis”) zelfs nog de plaatselijke schoolkrant heeft gehaald (deze allereerste “publicatie” is integraal terug te vinden op mijn blog www.coolcolumns.com).

Toen het kwartje eindelijk was gevallen ben ik dus columns gaan schrijven, alleen durfde ik ze in eerste instantie aan niemand te laten lezen, bang als ik was dat ze niet de moeite waard waren. Maar na een tijdje wilde ik toch wel graag weten wat anderen ervan vonden en stuurde ik ze met wild kloppend hart aan familie, vrienden en bekenden. Tot mijn onbeschrijflijke opluchting waren hun reacties positief, wat me motiveerde om door te schrijven.

Enige tijd hierna scrolde ik nietsvermoedend op internet toen ik plotsklaps stuitte op een cursus “Columns Schrijven”. Nog nooit heb ik me ergens zó snel voor aangemeld. Voor mij was deze cursus het hoogtepunt van mijn week. Ik heb er ontzettend veel geleerd maar ik heb op deze cursus vooral enorm genoten van de bezieling van mijn docent en de inspirerende groep van gelijkgestemde mensen, die uit hele verschillende geledingen van de maatschappij kwamen. Ik merkte al gauw dat schrijven me een heel voldaan gevoel gaf en tegelijkertijd het noodzakelijk tegenwicht bood voor alle ellende waarmee ik beroepshalve in aanraking kwam.

Dankzij de cursus kreeg ik het zelfvertrouwen dat ik nodig had om mijn volgende stap te zetten: een eigen blog met columns beginnen. En zo zag eind 2011 www.coolcolumns.com het levenslicht. Sindsdien plaatste ik tot en met maart 2017 elke woensdag een sneak peek, oftewel lichtte ik een tipje van de sluier op van de nieuwe column die ik iedere vrijdag online zette. Deze column kon de ene week gaan over mijn kinderen, maar de andere week evengoed over shopexpedities, nostalgische herinneringen, reizen, de spirituelere kanten van het leven en wat al niet meer.

Op www.cruisecraver.com, een infotainment site, deel ik mijn enthousiasme voor cruisen met belangstellenden. Deze site ben ik begonnen om alle vooroordelen over deze manier van reizen weg te nemen. Op mijn blog vind je niet alleen veel informatie over de ins en outs van cruisen, maar kun je ook mijn eigen foto’s bekijken van schepen en bestemmingen.

Omdat ik na een tijdje ook op een persoonlijke wijze over mijn werk als officier van justitie wilde gaan schrijven, heb ik  – na officiële toestemming van de hoogste baas van het Openbaar Ministerie – vanaf september 2012 tot 1 januari 2016 een wekelijkse column over mijn werk geschreven voor het Algemeen Dagblad. I

IMG_0873

IMG_0874

Per 1 januari 2016 ben ik met mijn AD-column gestopt omdat ik vanaf die datum het roer radicaal heb omgegooid en me richt op schrijven, het geven van lezingen en het inspireren van anderen in de ruimste zin van het woord.

In de tussentijd heb ik twee boeken geschreven. Mijn debuut Mijn eerste lijk is gelukkig vers (De Fontein 2015), dat gaat over mijn waar gebeurde avonturen als vrouwelijke officier van justitie en mijn tweede boek Het jaar van de uil (Kosmos 2016), een heel persoonlijke memoir over mijn proces van transformatie na de dood van mijn vader.

Momenteel wordt Het jaar van de uil naar het Engels vertaald om een poging te wagen de buitenlandse markt te veroveren.