Berichten

Review Mindboostsessie!

Behalve groepsworkshops geeft Pascale ook geregeld workshops één op één of voor een kleine groep, de Mind Boost Sessies.

Lees onderstaand de review van een tevreden deelneemster.

‘MINDBOOST

In twee eerdere blogs heb ik beloofd iets meer te vertellen over een mindboostsessie waar ik tot de dag van vandaag, ook zeker in een chemoweek als deze, veel aan heb.

Aan het begin van mijn behandeling ben ik via familie in contact gekomen met Pascale Bruinen. Nadat zij 18 jaar werkzaam is geweest als officier van justitie heeft zij zich de laatste jaren gericht op de kracht van de menselijke geest en hoe je je bewustzijn in kan zetten om je gezondheid te bevorderen. Na een telefoontje met haar waarin ze kort al een beetje vertelde wat zij doet en waar ze mij mee kon helpen, vertrokken we enthousiast richting Limburg voor een privé mindboost sessie.

Kort door de bocht, een rotsvast geloof in genezing heeft effect op je gezondheid en welzijn.

Tijdens de mindboostsessie vertelde Pascale vol passie over de kracht van het bewustzijn en hoe dit je kan helpen, in mijn geval, je lichaam zo goed mogelijk te ondersteunen om te kunnen genezen. Een bekend voorbeeld wat zij gaf van wanneer het bewustzijn invloed heeft op de gezondheid is het zo genoemde placebo-effect. Mensen met een bepaalde ziekte komen in een onderzoeksgroep en krijgen een neppil, nepbehandeling of soms zelfs een nepoperatie. Uit diverse onderzoeken komt naar voren dat wanneer patiënten overtuigd zijn dat zij de behandeling krijgen die werkt, dit een positief effect heeft op hun gezondheid en soms zelf leidt tot genezing. Kort door de bocht, een rotsvast geloof in genezing heeft effect op je gezondheid en welzijn.

Het voorbeeld andersom is wellicht wat meer bekend. Wanneer je voor een moeilijke opdracht staat en je in gedachten maar blijft herhalen dat je het niet kan, het vast niet gaat lukken, het dan ook dikwijls niet lukt om die moeilijk opdracht goed uit te voeren. Hetgeen wat Pascale je bij wil brengen is dat je je bewustzijn dus ook in kan zetten om die moeilijke opdracht wel succesvol af te ronden door in je hoofd te blijven herhalen dat dit zeker gaat lukken, je alle kennis in huis hebt om dit te kunnen etc. En in mijn geval is het geen opdracht maar gaat het om m’n lijf.

Iedere dag bij het tandenpoetsen spreek ik deze zinnen hardop uit. In het begin natuurlijk ontzettend raar en onwennig.

Vanuit dit perspectief heeft Pascale verschillende handvatten gegeven om mijn eigen bewustzijn te trainen om zo mijn zelfhelend vermogen van mijn lichaam aan te spreken. Een paar handvatten die ze me gaf probeer ik zo goed mogelijk uit te leggen. Vanuit het gegeven dat het bewustzijn invloed heeft op je lichaam zijn er overtuigende gedachten nodig om je lijf aan te spreken. Pascale noemt dit affirmaties. Dit zijn krachtige zinnen die je dagelijks hardop uitspreekt. Je kan hier bijvoorbeeld denken aan: “Ik ben sterk, krachtig en kerngezond”. In mijn eigen woorden hoe het dan zou moeten werken: je herhaalt deze zin dagelijks hardop en daardoor gaat je lijf ‘denken’ dat het waar is en zich daarnaar gedragen. Je lichaam kan namelijk geen onderscheid maken in wat ‘waar’ is of wat ‘gedachten’ zijn. Ik heb zelf twee zinnen opgeschreven en die hangen naast de spiegel in de badkamer. Iedere dag bij het tandenpoetsen spreek ik deze zinnen hardop uit. In het begin natuurlijk ontzettend raar en onwennig. Maar inmiddels hoort het bij mijn routine en geeft het me kracht en word ik er vrolijk van. In mijn geval heeft het natuurlijk betrekking op mijn gezondheid maar ik ben er ook wel van overtuigd dat wanneer je iets voor jezelf wilt bereiken en je dit hardop uitspreekt je dichterbij het doel zult komen.

Naast het uitspreken van affirmaties kan je volgens Pascale je lijf ook helpen door te visualiseren. Dus in gedachten nemen wat je wil dat er gaat gebeuren. Zoals ik in een eerdere blog al eens schreef, stelde ik me tijdens de bestralingen voor dat de stralingen grondig en secuur alle kankercellen kapot laserden. Het was een hele lichtshow geweest gedurende 27 bestralingen, maar inmiddels ziet het er in mijn visualisatie weer blinkend schoon uit in dat hersenpannetje van mij.

Pascale gaf tijdens de sessie nog een ander voorbeeld waaruit de connectie tussen je bewustzijn en je lichaam heel duidelijk naar voren komt. Iedereen heeft het vast weleens meegemaakt. Je hebt ruzie gehad met je geliefde, beste vriendin, baas, noem iemand. En je moet het kwijt dus je vertelt dit verhaal aan een naaste. Op het moment dat je de ruzie weer herbeleefd doordat je erover vertelt, heb je vaak dezelfde lichamelijke reacties en emoties als die je had tijdens de daadwerkelijke ruzie. Daarnaast kan het dan ook nog zo zijn dat je het naast met je moeder ook nog bespreekt met je buurvrouw, je zus en de kapper en heb je voor je lijf vier keer ruzie gehad met alle spanningen en emoties die daarbij komen kijken. Terwijl het in praktijk eigenlijk maar één ruzie was. Nu is daar uiteraard niet mee gezegd dat je je verhaal niet moet delen als iets je hoog zit maar ik merk wel dat ik mijn gal over de automobilist die me net bijna van mijn sokken reed niet altijd meer de moeite waard vind om te spuien bij mijn naasten. En om eerlijk te zijn, kan ik dit soort dingetjes sneller van me af laten glijden inmiddels.

De komende dagen bikkelen we hier nog even door. Met alle lieve berichtjes op zak gaat dat lukken en om af te sluiten in het kader van deze blog ben ik dankbaar dat de chemo de afgelopen maanden geholpen heeft om de tumor aan te pakken.’

Willen jullie Jany steunen en lezen hoe het haar vergaat? Kijk dan op haar website:

https://www.hetonzichtbarepilletje.nl

Pascale te zien en horen in podcast BUBBELS van Joris Swinkels!

Inmiddels staat de podcast BUBBELS waarin Pascale te gast is bij Joris Swinkels van Creative Consciousness online!
BUBBELS is de podcast waarin Joris mensen ontvangt die iets bijzonders te delen hebben.
Bekijk en beluister hun intense gesprek over transformatie, verwondering over schijnbaar alledaagse dingen en wat er voor moois gebeurt als je je hart durft te openen.

Dag des niet oordeels (1)

Een jaar of zes geleden (voor ingewijden: in mijn periode vóór de uil) lees ik ergens dat mensen standaard zo zijn geprogrammeerd dat ze zich bewust of onbewust altijd met anderen (willen) vergelijken en dan meteen hun oordeel – positief of negatief – vellen.  Denk bijvoorbeeld maar eens aan al die onderzoeken die zouden uitwijzen dat we binnen twee (!) tot maximaal dertig seconden na een eerste ontmoeting onze indruk al klaar hebben. Stereotypen worden zelfs al in milliseconden geactiveerd.

Toen ik dit tot me door liet dringen was mijn eerste gedachte: Dat doe ik niet. Maar onmiddellijk hierna hoorde ik dat irritante innerlijke stemmetje vragen: ‘Of toch wel?’ Ik besloot er eens op te gaan letten. Vierentwintig uur later was ik me niet alleen rot geschrokken, maar was ik ook een illusie armer: ik deed niets anders.

Tijdens mijn proefperiode betrapte ik me er namelijk op dat ik inderdaad de hele dag alles en iedereen be- en soms zelfs ook véroordeelde. Vanaf het moment dat ik mijn ogen open deed totdat ik naar bed ging, nam ik iedereen voortdurend stilzwijgend, hardop of – in het ergste geval – luidkeels (zij het buiten gehoorsafstand) de maat. Ik veroordeelde mensen omdat ze er net iets anders dan anders uitzagen, hele andere dingen leuk vonden om te doen dan ik of zich publiekelijk anders gedroegen dan ik. Of ik het nu wilde of niet, op de een of andere manier viel het me op, keek ik ernaar en dacht of zei er dan het mijne van.

De ontdekking dat ik in de praktijk lang niet zo tolerant bleek te zijn als ik dacht bracht destijds bij mij een schok teweeg, temeer omdat ik oprecht van mening was (en nog steeds ben) dat je iedereen in zijn of haar waarde moet laten en niemand het verdient te worden buitengesloten.

Gewapend met de wijsheid dat je alleen datgene kunt veranderen waar je je van bewust bent, startte ik een zoektocht ter beantwoording van de vraag hoe dit in godsnaam mogelijk was. Mijn onderzoek leverde al snel een even eenvoudig als ontluisterend antwoord op: mensen zitten nu eenmaal zo in elkaar. We willen altijd graag ergens bij horen. Bij een bepaalde familie, sportclub, fanfare, vrijwilligersverband, vriendengroep, stadsdeel, geloof, seksuele geaardheid, nationaliteit of werkkring horen biedt een gevoel van geborgenheid, zekerheid en verbinding. Dat dit zelfs in negatieve zin zo werkt, bewijst de hele gangcultuur.

Het gevoel ergens echt deel van uit te maken raakt dus kennelijk een snaar die we allemaal hebben en waarnaar we altijd (onbewust) op zoek zijn. Het tragische is echter dat juist als we stevig in zo’n groepje zijn genesteld, we eerder geneigd zijn ons te gaan afzetten tegen iedereen die níet bij ons groepje hoort. Vanuit ons veilige collectief lopen we het risico een superioriteitsgevoel te krijgen en gaan we vergelijken en be- of veroordelen tot we een ons wegen. Dit leidt uiteindelijk tot een wij-zij gevoel. Als dit laatste de overhand krijgt, is de verbinding met alle anderen die buiten de groep vallen ver te zoeken.

Nadat ik was bekomen van de eerste schrik besloot ik dat ik zo snel mogelijk van mijn automatisch be- en veroordelingsgedrag af wilde. Zodoende ging ik me verder verdiepen in deze materie.

En toen werd het pas echt interessant.

 

Lees volgende week deel 2!