Berichten

Mooie recensie van ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’!

Deze recensie van mijn eerste boek mocht ik gisteren ontvangen van Gabriela Van Gemert-Gunther:

‘Ik las “Mijn eerste lijk is gelukkig vers” van Pascale Bruinen. Als grote fan van Karen Slaughter spreekt deze titel wel aan. Verdere vergelijking gaat overigens mank. Dat is niet de reden dat ik het boek lees. Ik las al eerder “Het jaar van de uil🦉” van Pascale (zie mijn eerdere recensie!); dit boek is haar eerste. Ontstaan vanuit een groot verlangen om een boek te publiceren op haar 50e maar ook een logische stap naar aanleiding van haar columns in het AD als officier van Justitie. Opmaat naar haar schrijversbestaan en “het roer om”. Juist daarom en omdat ik “Het jaar” las, wilde ik meer weten hoe e.e.a. zo gekomen was.

In dit boek geeft Pascale een heel duidelijke inkijk in de wereld van het OM, haar eigen rol als OVJ en hoe het er aan toe kan gaan op een PD, wanneer een RM nodig is etc. (ja, Pascale, ik ken ook afkortingen . Eveneens komt de rol van de politie en andere betrokken instanties goed aan bod. Nu had ik al geen heel romantisch beeld van die wereld en weet ik ook dat Floris en Eva en vooral Jens Bols toch ver weg staan van de realiteit (laat staan de bizarre routes die ze door Maastricht rijden) maar het boek geeft me nog een betere inkijk in de wereld. (klein beetje romantiek zit er wel in overigens )💞

Hoe mooi het werk kan zijn maar ook hoe frustrerend soms. Recht en rechtvaardigheid gaan niet altijd samen. We vergeten misschien wel eens dat deze functionarissen ook gewoon mensen zijn met gevoelens en juist dat laat Pascale goed zien. De dilemma’s die dat kan opleveren. En dat de intenties goed zijn maar de wet gewoon soms iets niet of juist wel toelaat. Of dat fouten gemaakt kunnen worden. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat het dan op een gegeven moment op is. Dat je of te hard wordt of er gewoon niet meer tegen kan. Denk dat heel velen dat helaas niet op tijd inzien. Pascale wel.

Mooi is dat tussen al die verhalen de ontwikkeling van Pascale zichtbaar is en ze ook de kwetsbaarheid en onzekerheid laat zien, zeker die eerste dag dat ze begint en die eerste zitting. Herkennen we dat niet allemaal?

En toch ook een lijkschouwing, redelijk gedetailleerd, met een stukje vlaai. Heel even denk ik aan de patholoog anatoom uit de verhalen van Slaughter maar zoals ik al zei, dat is dan ook de enige vergelijking die je mag maken.

Vlot geschreven, goed leesbaar en heel veel voorbeelden uit de praktijk maar ook lijvig met 352 pagina’s. Zeker een aanrader als je meer van de justitiële wereld wil weten. Een must voor iedereen die er wil gaan werken of werkt. Dat het in en rond Maastricht speelt, is (voor mij) een bonus. Het gaf me ook een veilig gevoel als je weet hoeveel mensen zonder dat wij het weten, bezig zijn met onze veiligheid en misdaadbestrijding. Tot slot voor mij ook de bevestiging dat het goed is dat ik mijn studie rechten toch maar niet heb doorgezet 😅’

#om #pascalebruinen #mijneerstelijkisgelukkigvers #boekentip #leestip#flikkenmaastricht #ovj

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen, lachende mensen, tekst

De oester opent zich

Vanaf het moment dat ik het schrijven had ontdekt, besteedde ik het grootste deel van mijn spaarzame vrije tijd aan een wekelijkse column voor mijn blog. Langzaam maar zeker durfde ik dankzij het schrijven steeds iets meer van mezelf te laten zien. Beetje bij beetje werd die dichtgeklapte oester waarin ik me inmiddels al langere tijd tegen wil en dank bevond,  open gewrikt.

Hoe persoonlijker mijn columns, hoe meer herkenning er ontstond bij mijn lezers. Het verhaal van de één, blijkt vaak ook het verhaal van de ander. Dat vind ik nog steeds een hele mooie gedachte.

Schrijven maakt me gelukkig en voorziet in een sterke persoonlijke behoefte, zoveel was duidelijk. Na een tijdje wilde ik ook over mijn werk als openbaar aanklager gaan schrijven. Ik vond het namelijk hoog tijd om eens het menselijke gezicht achter die strenge zwarte toga te laten zien. In de juridische wereld is het tonen van emoties not done. Ik vond het echter juist belangrijk om te tonen dat een officier van justitie ook worstelt met twijfels, gevoelens en dilemma’s.

Mijn idee leidde er uiteindelijk toe dat ik een wekelijkse column kreeg in het Algemeen Dagblad. Daarin liet ik zien wat het werk voor impact had op verdachten en slachtoffers, maar ook op mij en mijn gezinsleden. Aangezien ik destijds wel nog dagelijks dit werk deed, stelde ik me dus heel kwetsbaar op. Inmiddels heb ik geleerd dat een kwetsbare opstelling geen teken is van zwakte maar juist van moed, durf en kracht. Zo werd ik dus een schrijvende officier oftewel een aanklagende columnist.

Kort hierna, eind 2012, sterft mijn vader, waarna ik – een echt papa’s kindje – in een intensief rouwproces terecht kwam dat me laag voor laag afpelde, totdat van mij alleen nog mijn pure kern resteerde. In deze periode kwam ik terecht op de bodem van een hele diepe put. Door het verdriet in volle omvang toe te laten, kwam ik er uiteindelijk sterker uit dan dat ik erin ging. Tijdens deze trieste periode vonden verschillende opmerkelijke gebeurtenissen plaats, die uitmondden in een intense spirituele gebeurtenis waarin een uil een magische rol speelde.

Deze ervaring heeft mij voorgoed veranderd. Vanaf dat moment kon ik niet meer tegen geweld. Het leek wel alsof ik extra gevoelig was geworden voor alles wat ver af stond van vrede, liefde en harmonie. Zodoende had ik nu wel een probleem want mijn toenmalige professionele wereld van de misdaadbestrijding was daarvan immers lichtjaren verwijderd.

Sinds dat betoverende moment heb ik nog meer ontzag gekregen voor de natuur, ervaar ik een grote verbondenheid met anderen en vertrouw ik volledig op mijn gevoel en intuïtie. En de oester opende zich en er  bleek zowaar een parel in te zitten:  dankzij de uil had ik mezelf hervonden.

Sindsdien heb ik besloten om alleen nog mijn hart te volgen.