Berichten

Pascale te zien en horen in podcast BUBBELS van Joris Swinkels!

Inmiddels staat de podcast BUBBELS waarin Pascale te gast is bij Joris Swinkels van Creative Consciousness online!
BUBBELS is de podcast waarin Joris mensen ontvangt die iets bijzonders te delen hebben.
Bekijk en beluister hun intense gesprek over transformatie, verwondering over schijnbaar alledaagse dingen en wat er voor moois gebeurt als je je hart durft te openen.

Mooie recensie van ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’!

Deze recensie van mijn eerste boek mocht ik gisteren ontvangen van Gabriela Van Gemert-Gunther:

‘Ik las “Mijn eerste lijk is gelukkig vers” van Pascale Bruinen. Als grote fan van Karen Slaughter spreekt deze titel wel aan. Verdere vergelijking gaat overigens mank. Dat is niet de reden dat ik het boek lees. Ik las al eerder “Het jaar van de uil🦉” van Pascale (zie mijn eerdere recensie!); dit boek is haar eerste. Ontstaan vanuit een groot verlangen om een boek te publiceren op haar 50e maar ook een logische stap naar aanleiding van haar columns in het AD als officier van Justitie. Opmaat naar haar schrijversbestaan en “het roer om”. Juist daarom en omdat ik “Het jaar” las, wilde ik meer weten hoe e.e.a. zo gekomen was.

In dit boek geeft Pascale een heel duidelijke inkijk in de wereld van het OM, haar eigen rol als OVJ en hoe het er aan toe kan gaan op een PD, wanneer een RM nodig is etc. (ja, Pascale, ik ken ook afkortingen . Eveneens komt de rol van de politie en andere betrokken instanties goed aan bod. Nu had ik al geen heel romantisch beeld van die wereld en weet ik ook dat Floris en Eva en vooral Jens Bols toch ver weg staan van de realiteit (laat staan de bizarre routes die ze door Maastricht rijden) maar het boek geeft me nog een betere inkijk in de wereld. (klein beetje romantiek zit er wel in overigens )💞

Hoe mooi het werk kan zijn maar ook hoe frustrerend soms. Recht en rechtvaardigheid gaan niet altijd samen. We vergeten misschien wel eens dat deze functionarissen ook gewoon mensen zijn met gevoelens en juist dat laat Pascale goed zien. De dilemma’s die dat kan opleveren. En dat de intenties goed zijn maar de wet gewoon soms iets niet of juist wel toelaat. Of dat fouten gemaakt kunnen worden. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat het dan op een gegeven moment op is. Dat je of te hard wordt of er gewoon niet meer tegen kan. Denk dat heel velen dat helaas niet op tijd inzien. Pascale wel.

Mooi is dat tussen al die verhalen de ontwikkeling van Pascale zichtbaar is en ze ook de kwetsbaarheid en onzekerheid laat zien, zeker die eerste dag dat ze begint en die eerste zitting. Herkennen we dat niet allemaal?

En toch ook een lijkschouwing, redelijk gedetailleerd, met een stukje vlaai. Heel even denk ik aan de patholoog anatoom uit de verhalen van Slaughter maar zoals ik al zei, dat is dan ook de enige vergelijking die je mag maken.

Vlot geschreven, goed leesbaar en heel veel voorbeelden uit de praktijk maar ook lijvig met 352 pagina’s. Zeker een aanrader als je meer van de justitiële wereld wil weten. Een must voor iedereen die er wil gaan werken of werkt. Dat het in en rond Maastricht speelt, is (voor mij) een bonus. Het gaf me ook een veilig gevoel als je weet hoeveel mensen zonder dat wij het weten, bezig zijn met onze veiligheid en misdaadbestrijding. Tot slot voor mij ook de bevestiging dat het goed is dat ik mijn studie rechten toch maar niet heb doorgezet 😅’

#om #pascalebruinen #mijneerstelijkisgelukkigvers #boekentip #leestip#flikkenmaastricht #ovj

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen, lachende mensen, tekst

180 graden draai

In mijn boek Het Jaar van de Uil omschrijf ik hoe ik na de dood van mijn vader in een diepe put beland. Kort hierna vinden er allerlei bijzondere gebeurtenissen plaats die uiteindelijk uitmonden in een intense spirituele ervaring. Deze heeft mijn hele leven op de kop gezet en er zelfs toe geleid dat ik per 1 januari 2016 mijn vaste baan als openbaar aanklager heb opgegeven om mijn schrijvershart te kunnen volgen.

Iedereen die mij eerder zou hebben voorspeld dat ik – ultranuchtere officier van justitie – ooit iets met spiritualiteit zou krijgen, had ik voor gek verklaard. Ik had er niks mee en geloofde eenvoudigweg niet in ‘wonderen’ of anderszins onverklaarbare verhalen, vooral niet als die te maken hadden met ‘tekens van gene zijde’. Daar was ik zelfs wars van, overtuigd als ik was dat mensen die een groot verdriet moesten trotseren zichzelf wellicht (uit zelfbescherming en dus met de beste bedoelingen) van alles wijsmaakten om zich getroost te kunnen voelen.

Ik was er juist trots op dat ik daar ‘niet in trapte’ vanwege mijn realistische en zakelijke houding. Mijn motto? Eerst zien, dan geloven. En dus geloofde ik niets totdat ik er onomstotelijk bewijs voor had.

Tot dat gedenkwaardige moment had ik mijn hele werkzame leven in een juridische omgeving verkeerd, eerst als advocaat en daarna als officier van justitie. Een heel interessant en betekenisvol milieu waarin ik, met mijn logisch en analytisch denkvermogen, prima tot mijn recht kwam.

Als advocaat van de eisende partij was ik er altijd op uit om het gestelde te staven. Niet voor niets zegt de gevleugelde uitdrukking: ‘Wie eist, bewijst!’ Na mijn overstap naar het Openbaar Ministerie werd deze professionele neiging om alles te moeten bewijzen zo mogelijk nog verder aangewakkerd. Want als officier van justitie was het immers mijn core business om het wettige én het overtuigende bewijs te leveren voor de strafbare feiten die ik aan een verdachte verweet. Er mocht geen greintje twijfel zijn, anders resulteerde de strafzaak immers in een vrijspraak.

Zodoende was ik beroepshalve dag in, dag uit, al meer dan een kwart eeuw lang, op zoek naar keiharde en onweerlegbare aanwijzingen dat iets absoluut klopte. Vind je het dan gek als ik verklap dat ik niets voor waar aannam totdat ik er sluitende objectieve argumenten voor had?

Maar dan gebeurt er in mijn privéleven iets dat zó bijzonder is, dat het mijn vertrouwde en overzichtelijke wereld op zijn grondvesten doet schudden en mij voorgoed verandert.

Sindsdien weet ik dat het precies andersom is.

Je moet eerst geloven om het vervolgens te kunnen zien.

Zin om te lezen?

Zin in een anders-dan-anders non fictie boek?

‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’ gaat over mijn waar gebeurde belevenissen in mijn vorige baan als officier van justitie. Altijd al eens willen weten hoe het er achter de schermen van het Openbaar Ministerie écht aan toe gaat? Hoe het is om als groentje een gerechtelijke sectie bij te moeten wonen? Hoe het voelt om op een bloederige plaats delict te staan? Het boek gaat over moord en doodslag, zedenzaken en politiemensen die under cover gaan om een moordzaak op te lossen. Maar ook over de twijfels en de dilemma’s van het vak, grappige en hilarische momenten alsmede hartverscheurende en ontroerende gebeurtenissen binnen en buiten de rechtszaal. Een heel persoonlijk inkijkje in een wereld die normaal gesloten blijft. Het boek krijgt een dikke vier sterren (4,2) op bol.com.

In ‘Het jaar van de uil’ beschrijf ik een reeks miraculeuze gebeurtenissen na het overlijden van mijn vader. Dit boek gaat over een onverbrekelijke vader-dochter band, sterker uit een heel diep dal komen en een persoonlijk transformatieproces dat er uiteindelijk zelfs toe heeft geleid dat ik na 18 jaar mijn baan als officier van justitie heb opgegeven om mijn schrijvershart te kunnen volgen. Op bol.com krijgt het boek net geen vijf sterren (4,8).

Qua waardering van andere lezers zijn beide boeken dus een goede keuze.

Misschien iets voor jou? Ook verkrijgbaar als e- book (‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’ € 13,99, ‘Het jaar van de uil’€ 9,99).