Wat doe je als artsen iets groots in je buik ontdekken… en niemand weet of het goedaardig is of levensbedreigend totdat je op de operatietafel ligt?

In september 2016 stond mijn onbezorgde leventje ineens stil. Volkomen ‘out of the blue’. Al snel doemden de angstdemonen op met hun dreigende en onheilspellende mantra van ‘Wat als…?’ Ik dacht: Als ik me nu overgeef aan angst, ben ik straks uitgeput vóór de operatie begint. Maar wat als ik het omdraai? Wat als ik mijn lichaam help in plaats van blokkeer?

In de 16 dagen tot aan mijn operatie besloot ik het daarom radicaal anders te doen. In plaats van te stressen, ging ik dagelijks mijn brein trainen. Elke dag mediteerde ik, sprak ik mezelf bemoedigend toe en stelde ik me zo levendig mogelijk in mijn verbeelding voor dat alles goed zou gaan: dat de anesthesie en operatie vlot en voorspoedig zouden verlopen, dat ik de allerbeste uitslag zou krijgen, geen pijn zou hebben en snel zou herstellen.

Ik deed dit zó intensief, elke dag opnieuw, dat ik het op een gegeven moment echt ging voelen. Daardoor voelde ik al gauw een diepe rust over me heen komen. Een stille zekerheid. En diep geloof in de beste uitkomst. Alsof mijn lichaam al wist dat het goed zou komen.

Op de dag van de operatie voelde ik me kalm, optimistisch en vol vertrouwen. Sterker nog, tot verbazing van het OK-personeel was ik zelfs oprecht vrolijk, blij en dankbaar dat het moment daar was.

Toen ik wakker werd, kreeg ik gelukkig de allerbeste uitslag. En bleek dat ik helemaal geen pijn had. Ik heb daarom geen morfine, zelfs geen paracetamol, hoeven nemen. Ik had honger, kletste met de verpleging en voelde me opvallend helder.
Artsen en verpleegkundigen stonden verbaasd. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt.
Het leek wel alsof ik niet was geopereerd, zeiden ze.

Op de 3^e dag na de operatie ben ik zelf het ziekenhuis uit gelopen en eenmaal thuis binnen slechts een paar dagen hersteld in plaats van de voorspelde 6 tot 8 weken.

Dit was het begin van mijn zoektocht.
Want hoe kon het dat ik na zo’n zware buikoperatie geen pijn had en zó snel was hersteld?
Wat was hier precies gebeurd?

En belangrijker nog:
zou dit ook voor anderen kunnen werken?

Mijn zoektocht naar de wetenschappelijke beantwoording van deze vragen zou uiteindelijk leiden tot de geboorte van de Academie voor Zelfherstel.
Een plek waar je o.a. leert hoe je met je eigen gedachten, gevoelens en verbeelding een positief verschil kunt maken voor je gezondheid.

Eén ding wist ik zeker: dit verhaal móét gedeeld worden.

Want als ik dit kan, kan iedereen het.