Vandaag zou mijn lieve vader 102 zijn geworden. Sinds zijn dood op 30 december 2012 is er bijna geen dag voorbij gegaan zonder dat ik aan hem heb gedacht. Hij was mijn grote voorbeeld.

De periode na zijn overlijden was voor mij de zwaarste uit mijn leven. Tegelijkertijd bleek het – hoe ongelofelijk ook – de opmaat voor een reeks wonderbaarlijke gebeurtenissen die mij voorgoed hebben veranderd.

Lieve papa, deze clip is een ode aan jou en de liefde van een dochter voor haar vader die alles overstijgend is. Het is uiteindelijk een verhaal geworden van afscheid nemen van het leven (jouw leven, het leven van mijn dierbare Catalpaboom) en het verwelkomen van nieuw leven in de vorm van een jonge Catalpaboom die ik heb kunnen kweken uit het zaad van de oude boom.

En het is, natuurlijk, het verhaal van de uil. De houten uil die je ooit cadeau kreeg van mama om jouw wijsheid te eren en die sinds jouw overlijden mijn huiskamer siert. De echte uil die uiteindelijk, precies zoals ik me dit eerst maandenlang had gevisualiseerd, uiteindelijk in mijn prachtige Catalpaboom is gekomen in mijn eigen achtertuin. De uil die mijn leven heeft getransformeerd tot wat het nu uiteindelijk is geworden.

Lieve papa, dankjewel voor alles. Je bent en blijft voor altijd in mijn hart.