Berichten

Oei, ik groei! (2)

Als je midden in een groot veranderingsproces zit, of dit nou op het persoonlijke vlak is, in de relatiesfeer of op je werk, kan dit behoorlijk bedreigend aanvoelen. Zekerheden zijn aan het schuiven en het is nog ongewis wat er aan de andere kant op je wacht. Je kunt dit vergelijken met hoe een kuikentje zich moet voelen vlak voordat het uit het ei komt: juist op het moment dat het geen ruimte meer heeft om te groeien en het benauwd en hongerig is, breekt de schaal open en wordt het geboren.

Lifecoach en auteur Martha Beck onderscheidt vier fases van transitie. De eerste is die van dood en wedergeboorte. Hier gebeurt iets waardoor je niet langer de persoon kunt zijn die je was. Dus rouw je om je oude leven en begin je langzaam je nieuwe wereld te onderzoeken.

In de tweede fase, dreaming and scheming genoemd, maak je een blauwdruk voor alles wat je in je nieuwe leven wilt. Deze periode begint met een puur innerlijke visie die langzaam over gaat in handelingen. Je zult zien dat je in deze fase steeds vaker tips en suggesties krijgt over hoe jouw toekomst eruit zal zien. Je voelt je hoopvol, vrolijk en creatief. Je droomt over hoe je nieuwe leven er uit zal zien. Als je je droom in deze fase toevertrouwt aan mensen uit je omgeving, kun je van hen de volgende reacties krijgen: ‘Ben je helemaal gek geworden?’, ‘Alsof jij zo’n talent hebt!’, ‘Dat lukt je nooit’ of ‘Dream on, ha ha ha!’. Martha noemt deze personen de dream dashers oftewel mensen die andermans dromen graag afkraken. Haar advies? Jouw dromen komen pas uit als je hun vooroordelen niet gelooft maar juist afwijst. Je droom of je doel opschrijven helpt trouwens ook; ons brein maakt dan een ‘zoekopdracht’ aan die ervoor zorgt dat je onderbewustzijn alert wordt op alles wat je hoopt te vinden.

Fase drie is de fase in de cyclus van verandering die nogal eens frustrerend kan zijn. Hier probeer je je plannen die je in fase 2 hebt gemaakt uit en kom je er nogal eens achter dat ze in de praktijk niet werken. Dit kan langer duren en is dus een kwestie van volhouden. Het helpt als je taken die veel te groot lijken uiteen laat vallen in mini stukjes. Zo kun je telkens kleine stappen zetten die je uiteindelijk ook daar brengen waar je moet zijn. Maar vergis je niet: in deze fase moet je ook gewoon keihard werken voor je droom. Maar omdat je doet wat je het allerliefste doet, zul je lange dagen maken zonder dat je dat doorhebt.

De laatste fase tenslotte markeert de overgang naar een nieuwe realiteit, de fase waarin je dromen eindelijk uitkomen en je de tijd kunt nemen om te genieten van je harde werken. Dit is de fase die Martha Beck the promised land noemt. Hier aangekomen kun je wat gas terugnemen. Je kleine stapjes zullen stilaan steeds groter en gemakkelijker worden. Blijf vertrouwen hebben in jezelf. Gun het jezelf echte blijdschap en trots te voelen over wat je hebt bereikt. Maar realiseer je ook dat niets voor altijd is.

Of, om in de woorden van Martha Beck te blijven: ‘Change is the one constant feature of human life. Security lies in adapting to constant change. You and I and everything in our environment are continously, permanently, relentlessly in transition. People who refuse to change are stagnant and old by their twenties. People who actually pursue change are like flowing water, forever refreshed and refreshing’. 

Als je dat, samen met dat beeld van het kuikentje, maar voor ogen houdt, komt alles uiteindelijk goed.

Want iedere barst in je omhulsel is ook een opening naar een nieuw begin.

Oei, ik groei! (1)

Als je midden in een groot veranderingsproces zit, of dit nou op het persoonlijke vlak is, in de relatiesfeer of op je werk, kan dit behoorlijk bedreigend aanvoelen. Zekerheden zijn aan het schuiven en het is nog ongewis wat er aan de andere kant op je wacht. In deze benarde situatie kan het helpen om het beeld op te roepen van hoe een kuikentje wordt geboren.

In The Book of Awakening; Having the Life You Want by Being Present to the Life You Have, legt de Amerikaanse bestsellerauteur Mark Nepo deze vergelijking als volgt uit (vertaling in mijn eigen woorden):

‘Bekeken vanuit het gezichtspunt van het kuikentje, is zijn geboorte een verschrikkelijke strijd. Opgesloten en opgerold liggend in een donker omhulsel, nog maar half gevormd, eet het kuikentje al zijn voedsel op om vervolgens ingeklemd te raken. Het begint zich hongerig te voelen en benauwd. Steeds sterker voelt het dat het bijna geen lucht meer krijgt in zijn almaar kleiner wordende wereldje. Zijn eigen groei leidt uiteindelijk tot het barsten van de schaal, waarmee de wereld zoals het kuikentje die kende tot een einde komt. Als het zich tussen de barsten in de schaal een weg naar buiten zoekt – groeiend maar kwetsbaar, bijna verhongerd en verkrampt, zijn wereldje dat vergaat – moet het kuikentje welhaast denken dat het doodgaat.

Maar juist dan, als al het vertrouwde wegvalt, wordt het kuikentje geboren.

Zo is het ook met transformatie. Er verdwijnen dingen uit je leven waarop je eerst kon rekenen. Daardoor krijg je het gevoel dat de wereld zoals je die kende tot een einde komt. En dat is ook zo. Het kuikentje biedt jou echter de wijsheid dat je tijdens je leven als het ware opnieuw geboren kunt worden.

Een soortgelijk veranderingsproces wordt beschreven door lifecoach en auteur Martha Beck, ook al zo iemand die regelmatig op nummer 1 van de The New York Times Bestseller lijst staat. In Finding your own North Star omschrijft zij transitie als een proces dat diep van binnen begint omdat je niet je eigen ‘Poolster’ volgt, oftewel: omdat je niet jezelf bent of kunt zijn.

Martha Beck onderscheidt vier fases van transitie. De eerste is die van dood en wedergeboorte (denk aan het kuikentje!). Hier gebeurt iets waardoor je niet langer de persoon kunt zijn die je was. Dus rouw je om je oude leven en begin je langzaam je nieuwe wereld te onderzoeken. Hierbij kan als neveneffect optreden dat mensen in je omgeving afhaken. Je naasten, vrienden en bekenden snappen je niet meer. Sommigen zullen jaloers of boos zijn omdat zij ook zouden willen veranderen maar dat – meestal uit angst – niet durven. Typerend voor deze fase is dat je zelf een enorme angst om te falen kunt ontwikkelen. Maar tegelijkertijd voel je je opgewonden en blij omdat je diep van binnen voelt dat je het enige juiste doet. In deze fase moet je dus blijven luisteren naar je diepste zelf zodat je blijft bewegen in de richting van jouw eigen Poolster.

Als je jezelf helemaal kunt verliezen in een activiteit waarvan jouw ogen gaan sprankelen weet je dat je je Poolster gevonden hebt.

 

Volgende week het vervolg in deel 2!