TV en podcasts

15 juli 2022

Podcast opgenomen bij de Vitaliteitsmakelaars®!

Optimaliseer je gezondheid met je gedachten, gevoelens en overtuigingen!

Laat je inspireren en doe waardevolle kennis op over de kracht van ons zelfherstellend vermogen. Deze podcast kwam tot stand in samenwerking met Marcel de Visser, en Anita Verstappen met dank aan Dennie van Diesen van de Portretmakers!

Luister via Soundcloud:
https://lnkd.in/ew-Xbxb8

Luister via Spotify:
https://lnkd.in/eRXSk52R

15 december 2021

Pascale was hoofdgast in het Gezondheidscafé van de Stichting ‘Wat kies jij?’ die positieve gezondheid promoot. Pascale werd geïnterviewd door Caroline Kortooms. Als tafelheer schoof Hans Peter Jung aan, huisarts en co-auteur van het Handboek Positieve Gezondheid.

Het was een inspirerende avond met mooie persoonlijke verhalen, prachtige livemuziek van huisband Into the mood en aandacht voor andere manieren van gezondheidsbevordering die echt werken.

Pascale’s hartelijke dank gaat uit naar iedereen die aan deze uitzending op enigerlei wijze heeft bijgedragen!

28 juli 2019

De podcast BUBBELS van Joris Swinkels (Creative Consciousness) met daarin Pascale als gast staat online!

Een intens gesprek over transformatie, verwondering over schijnbaar alledaagse dingen en wat er voor moois gebeurt als je je hart durft te openen.

22 februari 2019

Interview tijdens livestream Karenanna Knopper:

22 september 2018

Compilatie van Pascale’s mediamomenten op televisie, radio, online en in kranten en tijdschriften.

28 december 2016

Interview van Regio Leudal TV. Bekijk het hier!

2 december 2016

Avondgasten, L1:

http://www.l1.nl/video/avondgasten-2-dec-2016

schermafbeelding-2016-12-03-om-12-20-49

14 oktober 2016

http://www.l1.nl/video/avondgasten-14-okt-2016

img_2802

16 Maart 2015

Tv-show ‘De Wandeling’:  http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/309953/kro_De_Wandeling.html

28 januari 2015

Live interview in Avondgasten van L1

27 januari 2015

Live optreden in RTL Late Night


Onderstaand vind je een foto-impressie van Pascale’s media-optredens.

Radio

Radio

Onderstaand een overzicht van Pascale’s radio-optredens. Helaas zijn de meeste interviews inmiddels niet meer als links beschikbaar.

8 oktober 2017

Interview ZOS Radio

1 oktober 2017

Vijfde deel portret ZOS Radio

24 september 2017

Vierde deel portret ZOS Radio

17 september 2017

Derde deel portret ZOS Radio

10 september 2017

Tweede deel portret ZOS Radio

3 september 2017

Eerste deel portret ZOS Radio

ZOS Radio: Pascale Bruinen heeft al een mooie carrière achter de rug als advocaat en officier van justitie wanneer zij besluit de toga aan de wilgen te hangen, haar hart te volgen en zich helemaal te richten op het schrijverschap. ZOS radio medewerkers Koos Martens en John Weimar gingen bij haar langs in het zuiden des lands en hadden een uitgebreid gesprek met deze charmante en sympathieke dame over deze carrière switch, haar jeugd, haar loopbaan en tal van andere zaken.

28 augustus 2016

Interview over Het Jaar van de Uil  door John Weimar van de Zieken- en ouderenomroep Schiedam.

12 januari 2016

Radio-interview De Nieuws BV van NPO Radio 1.

5 januari 2016

Radio-interview met NPO Radio 5  Open Huis.

23 juli 2015

Radio-interview (met webcam) in NTR Academie op NPO Radio.

22 maart 2015

Live radio-interview in programma “De Stemming” van L1

15 maart 2015

Radio interview ZOS Radio Schiedam.

30 januari 2015

Radio-interview BNR Radio, “The Friday Move”, live

27 januari 2015

Radio-interview in De Nieuws BV van NPO Radio 1.

(Online) kranten en tijdschriften

Kranten en tijdschriften

Juni 2021

In het tijdschrift ‘Natuurgeneeswijzen. Hét NWP Magazine’, jaargang 5, editie 2, staat een artikel van Pascale over haar boek ‘Zelfherstel van binnenuit’, getiteld: ‘Je hebt meer invloed op je gezondheid dan je denkt’.

12 november 2020

In de nieuwsbrief van sprekersbureau ZijSpreekt wordt aandacht besteed aan de oprichting van de Academie voor Zelfherstel en aan Pascale’s nieuwe boek, ‘Zelfherstel van binnenuit. Optimaliseer je gezondheid met je gedachten, gevoelens en overtuigingen’ dat in de zomer van 2021 uitkomt bij AnkhHermes.

19 april 2020

Vandaag is een interview met Pascale verschenen op de website van L1 getiteld ‘Het nieuwe normaal’ in tijden van de coronacrisis. Met dank aan interviewer Fons Geraets! Hieronder vind je de tekst.

‘In de rubriek ‘Het nieuwe normaal’ komt elke week een prominente Limburger aan het woord over de coronacrisis. In het eerste interview: Pascale Bruinen, ze is schrijver, spreker en trainer.

Ze was officier van justitie maar besloot in 2016 haar leven over een andere boeg te gooien: die van de gezondheidsbevordering. Haar lezingen en workshops zijn afgeblazen vanwege de coronacrisis. De vrijgekomen tijd gebruikt ze onder meer om aan de opzet van haar derde boek te werken. “Dit is het moment waarop we ons kunnen herijken.”
Hoe ervaart u deze tijd?
“Deze crisis laat zien dat het leven niet honderd procent maakbaar is. Dat wisten we al, maar dat krijgen we nu in ons gezicht gedrukt. Ik besteed veel tijd aan het optimaliseren van mijn gezondheid. Verse groente en vers fruit, noten, water en groene thee. Elke dag een wandeling en bij mooi weer yoga in de tuin. Omdat de sportschool dicht is heb ik zelf barbells gemaakt door gewichten aan een bezemsteel vast te maken. Wat betreft de innerlijke kant: ik maak bewust ruimte voor mentale ontspanning.”
Pascale Bruinen
Beeld: L1, fotograaf: Antoine van Kaam.
Veel mensen hebben stress. Wat is uw remedie?
“In deze crisistijd is stress onvermijdelijk en deze kan voor sommigen enorm oplopen. Chronische stress is funest voor het immuunsysteem. Bij het eindexamen is enige stress prima, dan functioneer je optimaal, maar bij permanente stress staan de cellen in de overlevingsstand en worden bepaalde lichaamsfuncties, waaronder het immuunsysteem, uitgeschakeld. Dat kan leiden tot ernstige ziekten.”
“Een eenvoudige en goedkope manier om je stressniveau flink te verlagen, zo blijkt uit onderzoek, is mediteren. Da’s niks anders dan met gesloten ogen je ademhaling vertragen. Dat zorgt in het brein voor inkrimping van het angstcentrum waardoor angst- en paniekgevoelens afnemen. De prefrontale cortex, het hersengebied waar je aandacht, focus en relativeringvermogen zetelen, wordt juist dikker. Dat vergroot je veerkracht en zelfvertrouwen.”
Heeft deze pandemie een spirituele dimensie?“Bepaalde ontwikkelingen zijn best frappant en ik begrijp de neiging om er een boodschap van het universum in te lezen. Tja, ik kan dat uitsluiten noch voor honderd procent bevestigen. Het kan zeker een wake-upcall zijn, gelet op de manier waarop we met de wereld omspringen. De timing is niet verkeerd. We zouden meer moeten stilstaan bij datgene wat echt belangrijk is.”

“Er is een hang naar vluchtige niksigheid, volstrekt onbelangrijke dingen, waar hele volksstammen zich op gooien. Ik wil die mensen niet veroordelen, er is keuzevrijheid, maar als je daar van een afstandje naar kijkt vraag je je wel af: wat zijn onze prioriteiten eigenlijk? Dit is het moment waarop we ons kunnen herijken. Ik denk dat een deel van de mensheid daar niet mee bezig was en daar nu wel vragen over gaat stellen.”
U hoopt op bewustwording?
“Ik ontwaar dat hier en daar al. In hoeverre dat standhoudt? Ik denk daar veel over na, maar kan er nog geen antwoord op formuleren. Dat hangt af van hoelang deze crisis zal voortduren. Als deze situatie het nieuwe normaal wordt, zullen meer mensen zich die fundamentele vragen gaan stellen. Dan komt er wellicht een nieuw evenwicht.”
De coronacrisis als een blessing in disguise?“Moeilijk te zeggen. Ik neem ook kennis van het onbeschrijflijke leed dat plaatsvindt. Nee, ik vind het niet passend om het zo te noemen, dat voelt niet goed. Wel kun je zoeken naar lichtpunten, naar positief nieuws. We zijn de controle kwijt, dat voelt kwetsbaar en onveilig. Ik zou mensen willen aanraden om zichzelf in bescherming te nemen en niet elk coronaweetje te volgen. Natuurlijk moet je op de hoogte zijn van de richtlijnen, maar is het echt nodig om ieder moment het aantal doden te weten? Zeker als je daar extra gevoelig voor bent, zou ik zeggen: doe dat niet. Probeer houvast te vinden in dingen waar je blij van wordt. Dat hoeven geen grote dingen te zijn. Ik ben blij dat in mijn achtertuin de meiboom bloemen aan het vormen is en een vogel in een nestkastje zit. Het gaat om een andere manier van kijken. Je doet jezelf mentaal en fysiek een groot plezier als je probeert om bewust de ontspanning te blijven zoeken.”

21 januari 2020

Publicatie van Pascale’s artikel in De Limburger, oorspronkelijke titel ‘Een pleidooi voor geestelijke hygiëne’.

26 november 2019

Column ‘Lééf-tijd’ die Pascale heeft geschreven op uitnodiging van ‘Gezond in Limburg’, de bijlage bij De Limburger met dit keer als hoofdthema Ouderenzorg. Een positieve kijk op oud(er) worden!

26 november 2019

Publicatie van Pascale’s artikel ‘De kracht van positiviteit’ in De Limburger, een bijdrage over de biologische effecten van geloof, in dit geval geloof in verjonging dat aantoonbaar leidt tot het (deels) terugdraaien van veroudering in lichaam en geest.

1 mei 2019

Publicatie van Pascale’s artikel ‘Het gelijk van Einstein’ over de biologische effecten van visualisatie op het lichaam.

Maart 2019

De nieuwe sponsorbrochure getiteld ‘Speelt u mee?’ van philharmonie zuidnederland is uit. Pascale is er trots op dat zij hieraan heeft mogen bijdragen door een drietal interviews te doen met sponsoren Roy Senff, Aukje Kuypers en Atzo Nicolaï. Met dank aan relatiemanager Maud Douwes en fotograaf Hugo Thomassen voor het fantastische eindresultaat!

15 januari 2019

Publicatie van Pascale’s artikel ‘De helende kracht van de geest’. Over het inzetten van geestkracht – bijvoorbeeld via visualisaties – ter bevordering van je gezondheid. Niet in plaats van reguliere medische behandeling en/of medicatie en een gezonde leefstijl maar ernaast, zodat het de werking daarvan kan versterken. Gelet op de vele positieve reacties op social media is dit een onderwerp dat bij veel meer mensen leeft. Mooi en bemoedigend om te zien, want het wordt tijd dat mensen zich bewust worden van deze mogelijkheden en van de manieren waarop ze deze praktisch kunnen toepassen omdat ze zo mederegisseur kunnen worden over hun eigen gezondheid.

14 december 2018

De Limburger heeft Pascale’s artikel ‘Weg met het ziekenhuis’ gepubliceerd.

Het gaat over bepaalde ongelukkige benamingen (zoals ‘ziekenhuis’ en ‘patiënt’) die verkeerde, negatieve, associaties oproepen. Een pleidooi voor het kiezen van alternatieve aanduidingen die mensen niet alleen positiever stemmen, maar ook meer de (co-)regie over de eigen gezondheid teruggeven.

28 november 2018

Pascale’s artikel over het placebo-effect is gepubliceerd in De Limburger. Lees hoe je geest je lichaam beïnvloedt.

11 mei 2018

Jaaaaa! De Marie Claire is uit! Hierbij het interview, waarbij overigens het citaat ‘Ik ben wel eens woedend’ ten onrechte zou kunnen leiden tot de conclusie dat Pascale anger management issues heeft :-). In de tekst staat namelijk nog het woordje ‘geweest’ erachter omdat dit ging over een zeer ernstige zedenzaak die ze in het kader van haar vroegere werk als officier van justitie heeft gedaan. Het is maar dat jullie de juiste context kennen.:-). Veel leesplezier!
12 april 2018

Vandaag heeft Pascale de lang verwachte fotoshoot gehad van het tijdschrift Marie Claire! Lees hier haar ervaringen:

‘Dankzij het fantastische team bestaande uit modefotograaf Suzanne Rensink, producer Gina Pesulima, visagiste Maaike Beijer en styliste Famke Mesman werd het een geweldige dag en zijn de foto’s goed gelukt. Deze vier dames verstaan niet alleen uitstekend hun vak, maar zijn ook heel aardige en warme persoonlijkheden bij wie ik me meteen op mijn gemak voelde. Vandaar ook dat de shoot in een dik kwartier was gepiept en ik – helaas – het mooie crèmekleurige pak al snel weer moest teruggeven. Maar niet getreurd, ik vond het zo mooi dat ik het erna zelf heb gekocht :-). Minder treurig was ik toen de schoenen weer uit mochten; ik kon er namelijk niet echt op lopen …(zie foto beneden, die boekdelen spreekt). Medio mei ligt de Marie Claire met daarin het artikel over vier sterke vrouwen (naast mij werden nog een strafadvocate, een politierechter en een zedenrechercheur geportretteerd) in de winkel! Wordt dus vervolgd.’ 

6 april 2018

De Limburger heeft Pascale’s artikel ‘Aandacht is het nieuwe goud’ gepubliceerd. Blijkens de vele reacties op dit stuk vinden lezers dit onderwerp, dat gaat over het (dreigende) gebrek aan persoonlijke verbinding in ons digitale tijdperk, zeer herkenbaar.

24 februari 2018

Pascale’s interview in de rubriek ‘Opstaan met….’ van De Limburger is vandaag verschenen. Met dank aan Ivar Hoekstra voor de tekst en Harry Heuts voor de foto! Mooi sfeerplaatje compleet met uilenbroek…

9 februari 2018

Pascale heeft net een interview en fotoshoot achter de rug voor dagblad De Limburger in de Rubriek ‘Opstaan met….’, vandaar dat ze in pyjama aan tafel zit :-). Met dank aan journalist Ivar Hoekstra en fotograaf Harry Heuts!

24 november 2016

Vandaag is de Mijn Geheim special over wonderen verschenen met daarin een interview over Pascale’s transformatieproces dat ze doormaakte na de dood van haar vader zoals beschreven in ‘Het Jaar van de Uil’.

img_3309img_3312img_3313img_3314

23 november 2016

Uit Nieuwsbrief van ZijSpreekt, het sprekersbureau van Marga Miltenburg:

schermafbeelding-2016-11-24-om-22-05-30

21 november 2016

In Chapeau Magazine nummer 6 (december 2016/januari 2017) wordt aandacht besteed aan ‘Het Jaar van de Uil’, inclusief een passage uit het eerste hoofdstuk.

schermafbeelding-2016-11-24-om-15-12-29

29 oktober 2016

Vandaag staat een interview met Pascale in de weekendbijlage, L-magazine, van De Limburger. Veel dank aan journalist Kim Noach en fotograaf Roy Wanders.

img_3044img_3052img_3051

Interview van 5 januari 2016 in het Algemeen Dagblad door: Sander van Mersbergen. Foto: Annemiek Mommers. INTERVIEW | Pascale Bruinen (51), schrijver/columnist/blogger/spreker

Pascale Bruinen: ‘Het ergste wat er kan gebeuren, is dat het mislukt. En dat is dan maar zo.’ Officier van justitie geeft haar baan op om te gaan schrijven

‘Alles waar je ogen van gaan sprankelen, moet je doen’

AD-columniste Pascale Bruinen staat voor een opmerkelijke levenswending. Na 18 jaar officier van justitie te zijn geweest – bepaald geen verkeerde baan – wordt ze schrijfster. Tenminste, dat is het plan. ‘Ik word hier zó absurd gelukkig van!’

Het voelt alsof ze ondanks een gelukkig huwelijk verliefd is geworden op een andere man. Pascale Bruinen (51) was 18 jaar lang officier van justitie bij het Openbaar Ministerie in Limburg. Een prachtige baan, een functie met status. Ze deed grote zaken, had mooie portefeuilles. Maar dat zeurende gevoel diep vanbinnen…
De Maastrichtse kon zich er niet aan ontworstelen. Een aantal jaar geleden begon ze met schrijven, columns vooral, ook voor deze krant, en ze raakte eraan verslingerd. Had geen besef van tijd als ze er mee bezig was. Het ene moment was het 14.00 uur, de volgende keer dat ze op de klok keek 18.30 uur.

Om maar te zwijgen van de reacties van mensen op haar pennenvruchten. ,,Daar werd ik zó absurd gelukkig van!” Steeds vaker bekroop haar de gedachte: zal ik er mijn beroep van maken? ,,Het zweet brak me uit als ik eraan dacht. Nee, dat kan niet, zei ik dan.” Maar op een gegeven moment was er geen ontkomen meer aan.

Dus staat er sinds 1 januari geen officier van justitie, maar schrijver/columnist/blogger/ spreker op haar visitekaartje. Omdat ze de columns in het AD als officier schreef, stopt ze daar ook mee. Het wordt écht een nieuw begin. Het ergste wat er kan gebeuren, is dat het mislukt. En dat is dan maar zo. ,,Ik zou het mezelf nooit vergeven als ik dit liet passeren.” Als columniste probeerde Bruinen altijd te laten zien dat een officier ook iemand is met emoties. Met twijfel ook, gewoon een mens als alle anderen dus. Ze zag bij Pauw altijd wel de vertrouwde rits strafrechtadvocaten hun kant van het verhaal doen (‘dan zit ik echt tandenknarsend op de bank’) en miste de uitleg vanuit justitie.

Dat ook een officier van justitie gevoel legt in een strafeis, is iets wat de buitenwereld vol- gens haar moet weten, iets waar ze ook trots op is. ,,Je staat daar namens de maatschappij en moet dus ook rekening houden met het gevoel van rechtvaardigheid dat daar leeft. Op een professionele manier natuurlijk, niet door te gaan huilen of schreeuwen, maar door te proberen iets te bewerkstelligen. Ik heb me daarom altijd nadrukkelijk tot de verdachte gewend, om hem aan te spreken op zijn daden en de gevolgen daarvan. Bij velen glijdt dat meteen van de schouders af, maar bij sommigen komt het binnen. Dat zie je gewoon, aan hun lichaamshouding.”

Het is precies dit wat ze ook met de rest van haar leven wil gaan doen: mensen inspireren, tot veranderingen aanzetten. Als schrijfster, maar desnoods ook als een soort lifecoach. ,,Als officier van justitie heb je een heel mooie taak, maar je zit wel aan het eind van het tra- ject. Je komt in beeld als het al fout is gegaan. Ik wil meer aan het begin zitten, dáár mensen inspireren.”

Zelf dient ze daarbij meteen als lichtend voorbeeld. ,,Wat ik zeker wil gaan propageren, is de parallelle carrière. Zet een stap, door volkomen risicoloos naast je bestaande baan iets anders te gaan doen. En inderdaad, dan werk je je het schompes. Maar het is wel leuk! Ik hoor zo vaak mensen zeggen dat ze iets anders willen. Dan willen ze vrachtwagenchauffeur worden, maar doen ze het niet omdat ze dan hun hypotheek niet meer kunnen betalen. Maar dat is zo zonde. Alles waar je ogen van gaan sprankelen, moet je doen.”

Klik hier voor het originele artikel ‘Alles waar je ogen van gaan sprankelen, moet je doen’.

Interview van 28 november 2015 in het NRC, onder de rubriek “Levenslessen”.

LEVENSLESSEN

‘Ik had te lang te veel vreselijks gezien’

Pascale Bruinen (51) is officier van justitie en auteur van Mijn eerste lijk is gelukkig vers.

Door Brenda van Osch. Foto Maurice Boyer

Geboren 11 februari 1964 in Kerkrade Opleiding: atheneum, studie Nederlands recht aan de Radboud Universiteit Nijmegen, beroepsopleiding advocatuur. Loopbaan: advocaat bij Advocatenkantoor Snijders te Swalmen (1991-1993), Duynstee Dahmen & Partners (1993-1995) en Fens, Bakker en Hermans Advocaten (1995-1998), sinds 1998 officier van justitie bij het Parket Limburg, lange tijd portefeuilles huiselijk geweld, slachtofferzorg en zeden, nu belast met opleiden jonge officieren Schrijver blog op www.coolcolumns.com, columnist Algemeen Dagblad, boek Mijn eerste lijk is gelukkig vers (januari 2015) Privé woont samen, zoon (21), dochter (20) en stiefzoon (19)

Perspectief

„Ik ben een nakomertje, kwam elf jaar na mijn jongste zus. Toch ben ik heel beschermd opgevoed, moest tot mijn zestiende wachten voor ik uit mocht en werd om elf uur al opgehaald. Thuis kwam veel bezoek en iedere zondag puilde het huis uit van mijn zussen met aanhang. Mijn moeder kon geweldig koken. Ik luisterde geboeid naar de gesprek- ken, over de oliecrisis, over politiek. Er werd ook veel flauwekul gemaakt, woord- spelingen, scherpe humor. Juist die combinatie vond ik heerlijk. Thuis was een warme en geborgen omgeving, bij mijn vriendinnen ook. Ik had toen niet de notie dat het elders heel anders kon zijn.”

Affiniteit

„Als advocaat deed ik veel letselschadezaken, maar ik vond het getouwtrek om geld weinig uitdagend. Bij het Openbaar Ministerie hoopte ik meer te kunnen betekenen voor slachtof- fers. Ik had destijds kleine kinderen, zedenzaken leken me te zwaar. Gek genoeg vond ik juist daar voldoening in. Het is fijn om op te komen voor mensen die zo worden aangetast in hun persoonlijke integriteit, te zorgen dat ze zich gehoord en geloofd voelen. Zodat zeker kinderen de schuld kunnen neerleggen bij de volwassen pleger. Ook ge- weldszaken raken me. Mijn man knuffelt me als ik thuiskom, er zijn mannen die dan hun riem afdoen.”

Dilemma

„De impact van mijn beslissingen kan enorm zijn. Op het slachtoffer, maar ook op de verdachte. Bij een serieus vermoeden van seksueel misbruik kan ik moeilijk zeggen: we gaan eerst een half jaar observeren. Niet ingrijpen kan niet, dat betekent dat de politie komt voorrijden. Met het risico dat je iemands leven misschien ten onrechte ruïneert. Want soms klopt de informatie niet, bijvoorbeeld als sprake is van een valse aangifte. Dan blijkt achteraf dat iemand onterecht als verdachte is aangemerkt, maar de schade is al berokkend. Buren en vrienden denken: waar rook is, is vuur. Dat besef benauwt me soms.”

Weerslag

„Ik kon goed omgaan met alle ellende, dacht ik, maar uiteindelijk heeft het zich toch opgestapeld. Ik deed drie jaar lang themazittingen huiselijk geweld, twaalf tot veertien zaken op een dag. Nadat een vermeende dader zijn ex-vriendin ver- wondde en zelfmoord pleegde, moest ik als portefeuillehouder uitleggen hoe dit had kunnen gebeuren. Vanaf dat moment voelde ik de verantwoordelijkheid drukken. Er gaat achter de voordeur iets mis, en dan kijken ze naar mij! De emmer was vol, ik had te lang te veel vreselijks gezien. Onlangs was ik op een bijeenkomst over secundaire traumatisering, daar her- kende ik zo veel.”

Confrontatie

„Ik ging onderuit toen mijn vader kort daarop overleed. De ellende van anderen en mijn eigen rauwe verdriet gingen niet samen. Ik voelde de druk om door te gaan, hij was negentig, dan overlijden mensen nu eenmaal, maar het verdriet steeg en steeg. Een vraag van de huisarts zette de sluizen open. Toen er eenmaal tijd was om te rouwen kwam alles eruit. Ik ben rock bottom gegaan. Heel akelig en confronterend. Maar beetje bij beetje ver- dween het verdriet uit mijn systeem. Het leerde me dat het loont om mijn gevoel toe te laten. Het besef dat ik zo’n groot verdriet kan verwerken, is een troost.”

Openstellen

„Voor een boegbeeld van het Openbaar Ministerie is het ongebruikelijk zich per- soonlijk te uiten of emoties te laten zien. Het schrijven heeft me stukje bij beetje geopend. Ik had behoefte aan een creatieve uitlaatklep, als tegenwicht denk ik. Eind 2011 schreef ik mijn eerste blog, een enorme stap, heel eng, want ieder- een kon het lezen. Het voelt alsof ik door het schrijven en de rouw ben afgepeld, ontdaan van alle sociaal wenselijke tralala. De kern is overgebleven, iemand die verbinding nodig heeft en openheid zoekt. Sindsdien ontmoet ik andere mensen en voer andere gesprekken, zo lijkt het. Een bonus.”

Wens

„De laatste tijd realiseer ik me: we doen prachtig werk, maar helemaal achteraan in de lijn, als het leed al is geschied. Ik zou me graag inzetten om ellende te voorkomen, te helpen voordat mensen elkaar iets aandoen. Ik heb nog niet concreet voor ogen hoe, maar het moet gaan over bewustwording en het weerbaar maken van kinderen. Veel slachtoffers hebben geen idee waar de grens ligt, wat normaal gedrag is en wat niet. Mede daarom kan geweld of misbruik vaak lang doorgaan. Daar is heel veel te winnen.”

Klik hier voor de originele tekst van ‘Levenslessen’.

Interview “Mijn Geheim”, 27 oktober 2015

‘IK BEN GEEN KOUWE KIKKER’

In haar boek ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’ biedt Pascale Bruinen (51) een uniek inkijkje in haar leven en haar werk als officier van justitie. “Soms kan ik me voorstellen dat iemand een bepaald feit pleegt in een roes van woede of jaloezie, maar er zijn ook dingen die mijn inlevingsvermogen te boven gaan.”

Tekst: Miranda Birney Fotografie: Jaap Lotstra

Bij een officier van justitie stel ik me een streng uitziende persoon voor, maar jij ziet er heel vlot en charmant uit. Heeft dat invloed op de rechtsgang?

Dat verrassingseffect is soms grappig. Ik heb wel meegemaakt dat enkele beroemde advocaten de rechtszaal binnenkwamen en dat ik zag dat ze mij taxeerden en dachten: ach, een blonde troela uit de provincie. Het is dan heel leuk en spannend om ze met iets te kunnen vastzetten. Maar mijn uiterlijk levert mij geen hogere score veroordelingen op. Dat zou ook schandalig zijn.

Welke eigenschappen heb jij die belangrijk zijn voor een officier van justitie?

Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel en ben vasthoudend. Als ik het idee heb dat iets niet klopt, dan wil ik daar heel graag voor gaan. Als officier moet ik ook besluitvaardig zijn, want er wordt van mij verlangd dat ik snel tot de kern van het verhaal kom en dan de knoop doorhak. Je ziet heel veel leed in dit vak en daarom moet je incasseringsvermogen hebben en ook wel een hardere kant kunnen laten zien. Ik kan niet met elk slachtoffer gaan meehuilen. Of met een verdachte, want ook zij hebben soms heel schrijnende verhalen. Maar ik heb ook een kant die veel empathie herbergt en daar heb ik in mijn werk veel aan gehad. Verder moet je ertegen kunnen dat het werk nooit af is. Je neemt veel werk mee naar huis en hebt bereikbaarheidsdiensten, ook ’s nachts.

Hoe was dat voor je gezin?

Toen ik officier van justitie werd, waren de kinderen drie en vier jaar oud. Mijn toenmalige man ging minder werken, maar het was toch een heftige tijd. Ik moest ingewerkt worden, kennis inhalen en cursussen volgen. En dan dat gezin achterlaten…

Voelde je je schuldig?

Soms wel. We hadden het allemaal goed geregeld voor de kinderen en je probeert al die bordjes in de lucht te houden, maar een dag heeft maar vierentwintig uur. Vaak kwam ik moe thuis met een vol hoofd en dan moest er gekookt en gegeten worden en wilde ik de kinderen nog voorlezen bij het naar bed brengen. En dan rinkelde die telefoon weer. Twee jaar later ben ik gescheiden en kreeg ik een nieuwe partner, die een zoontje had. Vanaf dat moment kreeg ik te maken met twee ex-partners, twee omgangsregelingen en een samengesteld gezin. Ik vond het belangrijk dat we er allebei voldoende voor de kinderen konden zijn, maar dat betekende wel dat ik alle zeilen moest bijzetten. De laatste jaren zijn er meer vrouwelijke leidinggevenden bij het Openbaar Ministerie gekomen en is er iets meer aandacht voor de balans tussen werk en de thuissituatie.

‘Dit werk heeft me wel veranderd. Ik ben een stukje onbevangenheid kwijtgeraakt’

Je komt in aanraking met de meest afschuwelijke dingen. Hoe laat je dat los?

Ik werd portefeuillehouder zedenzaken en huiselijk geweld. Al het leed dat ik zag, kon ik loslaten door er thuis over te praten. Mijn man is politieman en zit nog veel dichter – fysiek ook – op die ellende dan ik. Ik heb een warm thuisfront, wat in schril contrast staat met gezinnen waarin kinderen misbruikt of mishandeld worden. Dat maakt mij extra dankbaar voor wat ik heb. Op het werk kun je op het einde van de dag even bij collega’s binnenwippen en zij begrijpen je als geen ander. Sommige zaken blijven een tijdje bij je, maar ik heb er nooit echt wakker van gelegen. Dat klinkt heel cru, terwijl ik er heel veel empathie in heb liggen. Dat vind ik zelf ook wonderlijk.

Je komt zelf uit een veilig nest. Kun je je voldoende inleven in die andere wereld?

Soms kan ik me voorstellen dat iemand een bepaald feit pleegt in een roes van woede of jaloezie, maar er zijn ook dingen die mijn inlevingsvermogen te boven gaan. Ik snap bijvoorbeeld niet dat hele volksstammen aan de drugs gaan. Dat je op een feest een handvol pillen koopt van een crimineel en die ook nog doorslikt zonder dat je weet wat er precies in zit. Ik ben weleens in huizen geweest waarvan ik dacht: hoe is het mogelijk dat hier mensen met kinderen leven? In het begin liep ik mee met een groot onderzoek en toen bleken er in een bepaald gebied rond de pleegdatum van een ernstig feit bijna alleen maar pedofielen te hebben gezeten. Dan denk je: mijn god, werkt dat zo?

Toen je besloot om officier van justitie te worden, schreef je: Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Is die verwachting uitgekomen?

Ja, dit werk heeft mij toch wel veranderd. Ik had ruim zeven jaar als letselschadeadvocaat gewerkt, maar wat zich precies op het vlak van criminaliteit afspeelde, dat wist ik niet. Zaken als inbraak, geweld en kindermisbruik werden dagelijkse kost voor me. Ik heb gezien wat mensen elkaar kunnen aandoen en ben daardoor een stukje onbevangenheid kwijtgeraakt.

Vind je dat vervelend?

Eerlijk gezegd wel. Omdat het onherstelbaar is. Als je iets eenmaal weet, kun je niet meer doen alsof je het niet weet.

Had het invloed op jou als moeder?

Ik denk dat het voor mijn kinderen niet altijd leuk was om een officier van justitie als moeder te hebben en een politieman als stiefvader. Als ze bijvoorbeeld naar een bepaalde discotheek of een concert wilden, dan waren wij precies op de hoogte van wat zich op die locaties had afgespeeld of wat er nog steeds speelde. Ook bij het gebruik van internet of als ze meegingen op schoolkamp, vond ik het soms moeilijk om niet meteen de associatie te leggen met zedenmisdrijven. Ik moest steeds goed nadenken: ik wilde ze leuke dingen bieden, maar tegelijkertijd de risico’s beperken, door ze bijvoorbeeld niet alleen naar huis te laten gaan. Je kunt ze niet opsluiten. En ik realiseer me natuurlijk ook dat het overgrote deel van de mensen niet crimineel is.

Wanneer begon je met schrijven?

Vier jaar geleden. Ik had een mooie baan, een fijne man en kinderen, maar toch miste ik iets. Ik las een keer een column in een krant die mij raakte en dacht: dat wil ik ook! Ik ben een aantal schrijfcursussen gaan volgen. Daar zat ik tussen heel andere mensen dan normaal. Dat had ik echt nodig. Een medecursiste had een blog en dat leek me fantastisch. Toen ben ik ook een blog begonnen, al was dat voor mij een enorme stap. Het is voor de lezer misschien moeilijk te begrijpen, maar voor iemand met mijn functie is het heel lastig om zich te uiten, zeker in het openbaar. Wat dat betreft was ik erg gesloten, maar daar voelde ik me helemaal niet happy bij, omdat het eigenlijk niet is zoals ik ben. Door het schrijven keerde ik als het ware terug naar mezelf. Schrijven is voor mij een noodzakelijke uitlaatklep geworden.

Na een jaar ging je voor het Algemeen Dagblad columns schrijven over je werk. Mocht dat zomaar?

Ik maak deel uit van een hiërarchische organisatie en moet daar inderdaad erg voorzichtig en terughoudend in zijn. Daarom heb ik het toen zelf aangezwengeld bij Herman Bolhaar, de baas van het Openbaar Ministerie. Ik wilde over de human interestkant van het werk schrijven en dat vond hij hartstikke mooi. In het begin heeft iemand van de communicatieafdeling meegekeken naar de toonzetting, maar inmiddels kennen ze me goed en weten ze dat ik geen gekke dingen schrijf.

Na de publicatie van je boek Mijn eerste lijk is gelukkig vers kwam je in een achtbaan terecht…

Ja, dat had ik niet verwacht. Ik liet het allemaal op me afkomen en vond het heel leuk dat er veel belangstelling voor was en dat mensen het een maatschappelijk relevant boek vonden.

Maakt het schrijven je ook kwetsbaar?

Dat heb ik me absoluut gerealiseerd, zeker omdat ik ging schrijven over persoonlijke ervaringen. In mijn columns voor het AD beschrijf ik op luchtige wijze wat ik als officier van justitie zoal meemaak. Ik maak trouwens ook heel grappige dingen mee, dus het is niet alleen maar kommer en kwel. En op mijn blog schrijf ik ook veel over dingen die niets met mijn werk te maken hebben. Ik stel me heel kwetsbaar op, maar volgens mij is dat de enige manier om het publiek te tonen wat dit werk met je doet en wat wij allemaal meemaken. Ik ben geen koude kikker en heb soms ook last van narigheid, net als ieder ander. Jarenlang zag ik met lede ogen aan hoe advocaten met grote namen de media domineerden. Er is ook een andere kant. Mijn drang om daarover te schrijven is groot en mijn boek was een logische stap na de columns.

Uit veel reacties bleek dat mensen jouw job heel heftig vinden. Dat verbaasde je een beetje?

Net als mijn collega’s doe ik wat ik moet doen. Omdat ik er middenin zit, weet ik niet beter en voelt het voor mij als normaal. Maar als je dat zo terugkrijgt van anderen… Ja, mijn werk is best heftig.

Toen je vader eind 2012 overleed, werd het je even teveel.

Voor dit werk moet je heel fit zijn, zowel geestelijk als lichamelijk. Zodra er iets speelt in de privésfeer, hakt dat er enorm in. Het verdriet lag zo aan de oppervlakte en was zo rauw… Alles werd op scherp gezet en ik drukte mijn emoties constant weg. Dan zette ik weer huilend de auto aan de kant van de weg om snel even mijn doorgelopen mascara weg te deppen, zodat ik weer toonbaar was op mijn werk. Maar dat verdriet moest er gewoon uit en daar moest ik energie in steken. Dat kon ik niet combineren met mijn werk. Ik heb een tijdje thuisgezeten en in die periode eigenlijk alleen maar gerouwd. Dat was een fulltime job. Het is goed voor me geweest. Ik heb ervan geleerd dat je verdriet echt kunt verwerken. En ik heb veel van me af geschreven, wat voor mij heel helend heeft gewerkt. Toen ik weer aan de slag ging, kwam ik geleidelijk aan weer in evenwicht en bouwde ik opnieuw veerkracht op. Ik besloot toen wel mijn portefeuille huiselijk geweld in te leveren. Ik had het vijftien jaar lang zonder problemen gedaan, maar ineens was dat emmertje toch vol.

‘Nu ik mijn hart meer heb opengesteld, merk ik dat mensen naar mij toetrekken’

Speelt spiritualiteit een rol in je leven?

Steeds meer. Na het overlijden van mijn vader is er iets bijzonders gebeurd in mijn leven, waardoor dat echt in een stroomversnelling terechtkwam. Het was alsof ik een geestelijke wens had gestuurd, die zich op een gegeven moment manifesteerde. Ik heb er op mijn blog twee columns aan gewijd, onder de naam Het jaar van de uil. Ik ben geen zweverig persoon – ik denk goed na en ben analytisch en zakelijk – maar die gebeurtenis was voor mij zo’n eyeopener. Het heeft mijn hele denktrant op zijn kop gezet. Alles is nu mogelijk voor mij tot het tegendeel bewezen is. Ik sta nu veel meer open voor alles.

Botst dat met je werk?

De wereld waarin ik beroepshalve zit, is lichtjaren verwijderd van spirituele waarden zoals harmonie, compassie, liefde en de schoonheid van dingen. Mensen zeggen de meest verschrikkelijke dingen tegen elkaar, ze slaan elkaar het hoofd in, besodemieteren hun baas, mishandelen zwangere vrouwen, misbruiken kinderen, beroven mensen van het leven, noem het allemaal maar op. Het contrast met spiritualiteit kan eigenlijk niet groter zijn en dat vind ik lastig. Ik ben zelf namelijk erg veranderd en hecht steeds meer belang aan dat soort zuivere waarden. Maar nu ik mijn hart meer heb opengesteld, merk ik ook dat mensen dat oppikken en naar mij toetrekken. Positieve mensen. Er zijn barrières weggevallen en daar geniet ik van. Ik vind het fijn om mensen te motiveren en te inspireren. Dat geeft mij veel positieve energie.

Je doet heel serieus werk. Laat je jezelf weleens helemaal gaan?

Ja, één keer per jaar met carnaval! Ik rook en drink niet, maar ben natuurlijk wel een meisje van het zuiden! Voor mij betekent carnaval veel meer dan je verkleden en de polonaise lopen. Het geeft mij een gevoel van saamhorigheid. Je hebt de meest idiote gesprekken en iedereen lacht. Echt fantastisch!

Je bent ook gek op cruises en deelt enthousiast je cruise-ervaringen op een speciaal blog.

Ik ben gek van de zee en op een schip heb je altijd zeezicht. Maar wat ik vooral zo mooi vind, is dat je met verschillende nationaliteiten en culturen op eenzelfde plek zit. Je kunt er niet meer vanaf en bouwt een beetje een band op met elkaar. Samen vaar je die haven uit naar onbekende verten. In tegenstelling tot die boze buitenwereld waar mensen elkaar bestoken met van alles en nog wat en waar de meest vreselijke dingen gebeuren, zie je op het schip die mensen, uit bij wijze van spreken diezelfde landen, gezellig samen zijn. Ja, waarom kan dat niet overal? Dat klinkt natuurlijk heel idealistisch, maar het zou zo mooi zijn!

Meer weten over Pascale? Kijk op haar website: www.coolcolumns.com.

Kijk hier voor het originele interview in Mijn Geheim.

April 2015

Omdat het iconische tijdschrift Harper’s Bazaar Pascale “enorm bewondert om het carrièrepad dat ze bewandelt”, is ze in het voorjaar van 2015 verkozen tot “Woman of the Week”, een voortraject voor de verkiezing van Woman of the Year 2015, waarmee Harper’s Bazaar in december een ode brengt aan vrouwen die binnen hun vakgebied iets bijzonders hebben neergezet. “Harper’s Bazaar eert en bekroont nationale en internationale uitblinkers: vrouwen die van visie, durf, betrokkenheid en stijl getuigen”. Een hele eer!

Met tien van de vijftig genomineerden is een filmpje opgenomen op de achterbank van een fijne Mercedes, Pascale was één van die happy few. Het betreft een interview met hoofdredacteur Cécile Narinx over carrièrezaken en wat daarbij komt kijken wat haar werk als officier van justitie aangaat (klik voor het filmpje beneden op play of kijk op: http://www.harpersbazaar.nl/Women-of-the-Year/Officier-van-justitie-Pascale-Bruinen).

Afbeelding 10

Afbeelding 13

Overigens heeft Pascale op 14 december 2015 de Award voor Harper’s Bazaar Woman of the Year 2015 helaas niet gewonnen. Pascale: ‘Ik geef toe dat mijn ego dat best jammer vond want als je eenmaal zover bent gekomen wil je natuurlijk ook graag als winnaar uit de bus komen. Maar ik moest mijn meerdere erkennen in Sophie Hilbrand voor haar tv-programma “Sophie in de kreukels”. Wat mij betreft is Sophie een terechte winnaar en is het dus ook helemaal geen schande om van zo’n sterke en succesvolle vrouw te “verliezen”.’

Wetende dat Pascale door Harper’s Bazaar als genomineerde was uitverkoren samen met anderen zoals Dafne Schippers, de gezusters Birgit en Katja Schuurman, Chantal Janzen, Nikkie Plessen, Hanna Verboom, Marianne Thieme en Carice van Houten, is ze trots en met opgeheven hoofd terug naar het zuiden gereisd.

Dus namens Pascale: dank je wel, Cécile Narinx van Harper’s Bazaar, voor deze grote eer en de onvergetelijke avond!

Willen jullie een beeldverslag zien, klik dan hier.

HEBBAN.nl Interview Pascale Bruinen van 19 February 2015: “Mijn moederhart spreekt mee” door Dick Van der Veen 

Als een Officier van Justitie uit de gesloten wereld van het vakgebied treedt wekt dat nieuwsgierigheid op. Pascale Bruinen deed het in haar columns voor het Algemeen Dagblad; ze doet het nu in boekvorm, waarvan de columns overigens een wezenlijk onderdeel vormen. Met welke intentie? “Om een inkijk te geven wat een Officier van Justitie doet en raakt. Ik ben een tevreden auteur wanneer mensen meer begrip opbrengen voor de problemen die we tegenkomen en zich realiseren dat ook wij emotioneel geraakt kunnen worden door strafzaken.”

Ze is ervan overtuigd dat een kijk in de keuken van het Openbaar Ministerie het draagvlak voor het doen ín en vóór de samenleving vergroot. “Daarnaast wil ik tevens de stem zijn voor slachtoffers, die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.” De titel Mijn eerste lijk is gelukkig vers lijkt gefocust op sensatie. Dat valt reuze mee. Een Officier van Justitie krijgt namelijk ook met autopsie te maken. Naast wat al niet meer waar het boek de ogen voor opent.

Is de stap om ‘met het vak in de openbaarheid te treden’ een grote geweest?

Pascale: “Ik heb getwijfeld over de stap om (columns) te schrijven, temeer omdat ze heel persoonlijk zijn. Vervolgens vond ik het een mooi idee om columns over mijn werk te maken. Best spannend vooral omdat nog nooit iemand in deze functie op deze wijze over het werk schreef. Ik had wel toestemming nodig van de hoogste baas van het OM, Herman Bolhaar. Een dergelijke beslissing kan ik niet zelfstandig nemen. Het was mij eigen beslissing om te kijken of er een boek kon komen over mijn werk. Toen duidelijk werd dat er een contract in zat heb ik ook hiervoor netjes toestemming verzocht en gekregen.”

Wat was doorslaggevend om uiteindelijk ‘de pen te pakken’?

Pascale: “Een combinatie van factoren. Allereerst is nog maar weinig bekend bij het grote publiek van wat we nog meer doen behalve een eis neerleggen in een strafzaak. We hebben vergaande bevoegdheden die ontzettend kunnen ingrijpen in het leven van verdachten en slachtoffers. Ik vond het belangrijk dat mensen daar meer over te weten komen, zodat ze ook beter kunnen begrijpen met welke dilemma’s we te maken kunnen krijgen. Daarnaast vond ik het de hoogste tijd om wat tegenwicht te bieden aan strafadvocaten. De meeste mensen horen namelijk voortdurend geluiden in de media uit die hoek, maar stukken minder van onze kant. Met mijn boek hoop ik hierin iets meer evenwicht te brengen. Tenslotte wilde ik heel graag schrijven omdat, mits je je kwetsbaar opstelt, ik door het schrijven connecties maak met anderen. Ik vind het mooi als mensen moeten lachen om wat ik geschreven heb (bijvoorbeeld zelfspot) of als mensen aangeven geraakt te zijn door wat ik schrijf.”

Hoe groot is de kans dat mensen zich in bepaalde passages kunnen herkennen?

Pascale: “In sommige van de aangehaalde passages is dit een mogelijkheid. Maar daarbij mag niet vergeten worden dat de meest in het oog springende voorbeelden onherroepelijk afgedane strafzaken betreffen die destijds voor media-aandacht hebben gegenereerd. Het waren openbare strafzittingen. Er is dus al eerder veel anderszins over geschreven. Uiteraard noem ik nergens in het boek echte namen en soms zijn bepaalde details door mij veranderd om herkenning iets te verminderen.”

Kan het hinder opleveren voor de uitoefening van het vak?

Pascale: “Dat moet ik afwachten. In mijn boek schrijf ik bijvoorbeeld over de mogelijkheid dat advocaten misschien mijn boek gelezen zouden kunnen hebben en mij vervolgens op zitting treffen. Ik ben echter van mening dat ik weliswaar op open wijze aangeef hoe ik bijvoorbeeld tegenover strafadvocaten sta, maar dat ik nergens kwetsend ben. Ik mijn ogen is de kritiek die ik uit gefundeerd, maar op een fatsoenlijke manier verwoord. Aangezien advocaten zelf ook gewend zijn om soms ‘verbale tikken’ uit te delen op de zitting of anderszins, ben ik ervan overtuigd dat ze die van mij ook goed zullen kunnen incasseren. Maar ik ga het zien!”

Hoe zijn de reacties?

Pascale: “Ik kreeg ze van diverse collega’s, afkomstig uit de hele organisatie van het Openbaar Ministerie en die zijn positief. De rode draad in hun commentaar is dat de menselijke kant van het werk van de Officier van Justitie mooi verwoord vinden. Ik wil echter bevestigen dat ik natuurlijk alleen mijn eigen persoonlijke beleving van het vak heb beschreven en dus niet kan spreken voor al mijn collega-officieren.”

Is het mogelijk om honderd procent ,een en ondeelbaar’ te zijn/blijven wanneer het moederhart een aantal slagen meer maakt?

Pascale: “Dat ‘een en ondeelbaar’ zijn ziet er in de praktijk op toe dat ik – zonder veranderde omstandigheden – geen andere lijn kan volgen dat die in dezelfde zaak al ingezet was door een collega-officier. Naar buiten toe treden we op als een eenheid. Wanneer het om een zaak gaat waarin kinderen betrokken zijn, is het voorstelbaar dat mijn moederhart ‘een aantal slagen meer maakt’. Dan dien ik me in het concrete geval toch bewust te blijven van dit principe en mag ik me dus niet laten leiden door emoties die ik als moeder voel. Ik blijf natuurlijk mens, moeder en magistraat tegelijk. Daarom is het wel zo dat ik binnen de grenzen van hetgeen juridisch mogelijk is, in zo’n geval mijn moederhart op een andere manier zal laten spreken. Dit kan zich dan bijvoorbeeld uiten in de aandacht die ik in mijn requisitoir geef aan de impact die een zaak heeft gehad op de kinderen.”

(c) foto: Annemiek Mommers

HEBBAN.nl Interview van 15 januari 2015 De drie M’s van aanklager Pascale Bruinen door Peter Kuijt 

Dat advocaten en zelfs zij die van het tableau geschrapt zijn, boeken schrijven, is alom bekend. Sommigen boeren zelfs veel beter met hun legal thrillers, dan met hun geploeter in de rechtszaal. Dat een aanklager een boek publiceert, komt minder vaak voor. Officier van justitie Pascale Bruinen beschrijft haar werk in ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’.

Een uniek kijkje achter de schermen van de misdaadbestrijding. Dat belooft uitgeverij De Fontein met het boek ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’ van Pascale Bruinen. Zij is officier van justitie in Maastricht. Zondag 25 januari 2015 overhandigt de auteur, die wekelijks haar werk belicht in een column in het AD, het eerste exemplaar aan mr. H.J. Bolhaar, voorzitter van het College van procureurs-generaal. Twee dagen later ligt het boek in de winkel.

Bruinen speelt in haar boek vooral in op het menselijke aspect van haar werk. Immers, het boek moet antwoord geven op de vraag welke gevoelens, emoties en twijfels er schuil gaan achter ‘die strenge, zwarte toga’ van de officier van justitie. Ze beschrijft met een volgens De Fontein ‘open en eerlijke blik’ haar ervaringen tijdens strafzittingen, nachtelijke diensten en het leiden van opsporingsonderzoeken van de politie. Voorop staat dat zij als officier van justitie dan wel ‘één en ondeelbaar’ is, maar dat ze als persoon juist de som van drie delen is: ‘magistraat, mens en moeder’.

In het voorwoord, dat door de uitgeverij alvast verstrekt is, geeft Bruinen een opmerkelijk stevig signaal af. Bruinen wil met haar boek ‘een broodnodig tegengeluid’ laten horen ‘in de kakofonie’ die strafpleiters ‘al sinds jaar en dag’ produceren in de media. Volgens Bruinen komen de Hiddema’s, Spongs en Ankers louter en alleen op voor de belangen van hun cliënten. ”Maar als officier van justitie vertegenwoordig ik de hele maatschappij.”

Zonder blikken of blozen stelt Bruinen dat zij ‘de stem’ is van de hardwerkende middenstander die bestolen is door zijn eigen personeel, van de juwelier die voor de derde keer op brute wijze is beroofd en van de kleuter die seksueel misbruikt is door haar vader. Ze schrijft dat dit boek een nadere kennismaking is met iemand die een gevaarlijke verdachte eens níét tegen beter weten in probeert vrij te krijgen, maar juist haar best doet deze achter de tralies te zetten.

Overigens is Bruinen ook jarenlang werkzaam geweest als advocaat. Ze heeft eind jaren negentig met name slachtoffers in letselschadezaken bijgestaan.

(foto auteur: Annemiek Mommers)

Onderstaand vind je een impressie van Pascale’s media-optredens in diverse kranten en tijdschriften.

Maatschappelijke activiteiten

Maatschappelijke activiteiten

12 november 2020

In de nieuwsbrief van sprekersbureau ZijSpreekt wordt aandacht besteed aan de oprichting van de Academie voor Zelfherstel en aan mijn nieuwe boek, ‘Zelfherstel van binnenuit: optimaliseer je gezondheid met je gedachten, gevoelens en overtuigingen’ dat in de zomer van 2021 uitkomt bij AnkhHermes.

1 oktober 2020

Vandaag heb ik samen met gezondheidswetenschapper Ed Balg de Academie voor Zelfherstel gelanceerd, een online kenniscentrum voor alle bewezen effectieve zelfherstelopties.

Elk mens heeft van nature een zelfherstellend vermogen. Het is onze missie om zelfherstel van lichaam en geest op een zo breed mogelijke manier te bevorderen. Onder zelfherstel verstaan wij in dit verband alles wat mensen zélf kunnen doen om geestelijk en lichamelijk gezond te blijven, om sneller te herstellen na een ziekte, blessure of ingreep en om beter te kunnen omgaan met (chronische) aandoeningen en beperkingen.

Wij richten ons hierbij zowel op preventie – voorkomen is immers nog steeds beter én stukken goedkoper dan genezen – als op het bieden van betrouwbare zelfherstelopties aan mensen die (chronisch) ziek zijn of een beperking ervaren. Voor beide laatste groepen is het belangrijk om te weten dat je met ziekte of beperkingen op verschillende manieren kunt omgaan en dat er altijd nog opties zijn die jouw lichamelijk en geestelijk welzijn kunnen vergroten.

Wij bevorderen zelfherstel door het organiseren en (pro)actief uitdragen van wetenschappelijk onderbouwde kennis en kunde over alle aspecten van zelfherstel zoals bijvoorbeeld: (geleide) visualisaties, cultiveren van een positieve mindset, biofeedback, voeding, bewegingsleer, ontspanningstechnieken zoals meditatie en mindfulness.

Zodoende past de Academie voor Zelfherstel perfect binnen een efficiënte gezondheidszorg die steeds integraler wordt en waarin steeds meer een beroep wordt gedaan op zelfzorg, eigen regie en zelfredzaamheid. Via de Academie voor Zelfherstel kunnen mensen hierin op deskundige wijze worden begeleid en ondersteund, zodat ze hun kwaliteit van leven en onafhankelijkheid zelf kunnen optimaliseren. 

De Academie voor Zelfherstel vindt het belangrijk om duidelijk te maken dat onze producten en diensten nadrukkelijk zijn bedoeld om te gebruiken naast reguliere medische behandelingen en medicatie en dus niet in plaats daarvan.

Nieuwsgierig? Kijk dan eens op onze website!

27 januari 2019

Vandaag was Pascale aanwezig tijdens de Info Open Dag in Kerkrade georganiseerd door Lieky van der Velden ten behoeve van mensen die lijden aan chronische ziektebeelden. Er stonden vele stands met interessante informatie. Het was een dag vol mooie gesprekken over geestkracht met positief ingestelde mensen en nuttige contacten, een geslaagde dag dus!

12 december 2018

Van 8.00 -20.00 uur heeft Pascale de eer gehad om deel te mogen nemen aan De Droommachine in De Grote Hegge in Thorn, een initiatief van Joop Wolters van PlekC. Samen met 38 Limburgse kanjers van ondernemers heeft ze een dag vol inspiratie en verbinding beleefd waarin kleine en grote dromen werden vervuld. Een dag ook vol ontroering over de getoonde (com)passie voor de medemens. Het was een dag vol energie die nog lang zal nawerken.

18 september 2018

Vandaag is een persoonlijk portret van Pascale verschenen in ‘Heroine’s Journey’, een mooi en inspirerend initiatief om vrouwen die bewust gekozen hebben om datgene te doen wat ze het liefst doen, in het zonnetje te zetten. Met dank aan Peter de Kuster die Pascale hiervoor heeft benaderd!

NB: Foto moest een selfie zijn, voor het geval jullie je afvragen waarom de lichtinval zo vreemd is .

Klik hier voor het hele portret.

16 september 2018

Vandaag was Zijne Heiligheid De Dalai Lama in Rotterdam en Pascale had het uitzonderlijke voorrecht om hem te mogen horen spreken over het thema ‘Waarom mededogen essentieel is in deze onrustige tijd.’ Hieronder vind je Pascale’s indrukken:

‘Het was een zeer inspirerende, soms hilarische (Z.H. heeft een geweldig gevoel voor humor) en ook onverwacht erg emotionele ochtend (compleet met kippenvel en glinsterende ogen), luisterend naar een van de belangrijkste spirituele leiders ter wereld. Zijn boodschap om vriendelijkheid en compassie te delen raakte me zeer. In een vol Ahoy kon je letterlijk de positieve energie voelen die vanaf het podium het publiek in kwam en zich daar razendsnel verspreidde als ware het een warme en liefdevolle omhelzing. Opeens kon ik echt geen enkele reden bedenken waarom iemand in oorlog zou kunnen zijn met iemand anders aangezien we allemaal mens zijn en fysiek, mentaal en emotioneel gelijk zijn.

Zijne Heiligheid benadrukte dat het heel belangrijk is om iedereen, maar vooral onze kinderen, te leren hoe belangrijk hun innerlijk is omdat men zo leert om onzelfzuchtig te zijn en mededogen te hebben met zichzelf en met anderen.

Nodeloos te zeggen dat ik dit helemaal onderschrijf.

Deze zondagmorgen in gezelschap van de Dalai Lama (en laten we Richard Gere niet vergeten, die de voorzitter is van de International Campaign for Tibet en die een live interview met Zijne Heiligheid deed) was werkelijk uniek en onvergetelijk!’

 

23 april 2018

Uitnodiging voor het netwerkdiner van Chapeau Magazine in Rebelle te Maastricht. Inspirerend gezelschap en uitstekend eten! Foto’s: Chapeau Magazine, fotograaf Harry Heuts.

2 maart 2018

Pascale mag als een van de sprekers optreden tijdens de Bed Talks 2018 van The Student Hotel Maastricht, een initiatief dat inmiddels op verschillende locaties in Nederland en in een aantal Europese landen bestaat waarbij twee inspirerende personen aan elkaar worden gekoppeld om een gesprek te voeren terwijl deze op bed liggen. De bedoeling is dat uit deze spontane interactie iets ontstaat dat de wereld mooier en beter maakt. Pascale’s ‘bedpartner’ is Sheila Oroschin, die met haar particulier initiatief The Masters jongeren die ‘anders’ zijn helpt om hun talenten te ontdekken en te ontwikkelen.

18 oktober 2017

Deelname aan de ‘Nacht van de journalistiek’ in de Daelhemergroeve te Valkenburg aan de Geul.

1 juli 2016

Vandaag is de bundel “Onveranderd Anders” verschenen, een crowdwritingproject van Limburgse schrijvers en dichters waaraan Pascale ook heeft meegewerkt. De opbrengst komt ten goede aan de Toon Hermanshuizen in onze zuidelijkste provincie, omdat die zoveel goed werk doen voor kankerpatiënten en hun dierbaren. Het is een prachtig boek geworden, naar goed Toon Hermans gebruik met een lach en een traan. Hieronder zie je Pascale met initiatiefneemster Andrea Germeraad, die dit project tot een succes heeft gemaakt. Pascale’s bijdrage aan de bundel is een verhaal getiteld “Voor altijd zusjes”.

Schermafbeelding 2016-07-01 om 10.46.07IMG_8960

7 maart 2016

Vandaag vond het lanceringsevenement van de TEFAF editie van Chapeau Magazine plaats. Op de foto staat Pascale naast de Russische kunstenaar Alexander Taratynov en diens echtgenote. Een heel geslaagde avond!

Lanceringsevenement TEFAF editie Chapeau Magazine 7-3-2016. Naast mij de Russische kunstenaar Alexander Taratynov en zijn echtgenote.

14 december 2015

Gala avond uitreiking Harper’s Bazaar Woman of the Year Award 2015, waarmee dit iconische tijdschrift ‘s werelds ‘bijzonderste vrouwen eert (…). Vrouwen met visie, durf, betrokkenheid en stijl. Game changers en wegbereiders.’ Met de Woman of the Year Award brengt Harper’s Bazaar ‘een ode aan vrouwen die binnen hun vakgebied iets bijzonders hebben neergezet…’ En Pascale is een van de genomineerden! De reden? Harper’s Bazaar heeft ‘enorme bewondering voor het carrièrepad’ dat Pascale bewandelt.

Het was een geweldige en memorabele avond, ook al werd de Award uiteindelijk welverdiend gewonnen door actrice en presentatrice Sophie Hilbrand voor haar baanbrekende programma ‘Sophie in de kreukels’.  En zo keerde Pascale met opgeheven hoofd en vol trots huiswaarts, dankbaar om deel te hebben uitgemaakt van deze groep inspirerende vrouwen! 

 

 

26 oktober 2015

Benefietgala ten bate van Stichting Challenge Day in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam

Afbeelding 13

Wat is Challenge Day Nederland?

Challenge Day Nederland is een non-profit organisatie die als visie heeft dat elk kind in een wereld leeft waar ze zich veilig, geliefd en gewaardeerd voelt. De missie van Challenge Day Nederland is om de jeugd en haar leefgemeenschap te voorzien van ervaringsworkshops en programma’s die inzicht geven in de kracht van verbinding, waardering van diversiteit, echtheid en zelfexpressie.

Het heeft een blijvende impact omdat de stichting levensveranderende lessen en vaardigheden biedt. Er wordt vanuit de stichting een jaarvullend programma georganiseerd dat jongeren stimuleert om dingen in hun school op een positieve manier te veranderen. Daarnaast worden ook leraren getraind om jongeren te steunen in hun sociale en emotionele gezondheid en ontwikkeling.

Challenge Day Nederland versterkt relaties. Er wordt een gemeenschap gecreëerd waarin alle jongeren en volwassenen erbij horen. Ook worden jongeren geholpen om niet meteen te oordelen en zich open op te stellen naar anderen, ook naar degenen die op een bepaalde manier anders zijn (bron: www.challengedaynederland.nl).

Tijdens het benefietgala van 26 oktober 2015 is veel geld ingezameld voor dit prachtige doel. Pascale vond het een eer om erbij te mogen zijn!